กมายนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นรอบตัวหลินชีเยี่ย นั่นคือความทรงจำในอดีตของเขาหน่วยพิทักษ์ราตรี…หน่วย 136…ค่ายฝึกอบรม…โลกิ…เมืองที่หายไป……ความทรงจำที่ถูกเก็บซ่อนไว้ผุดขึ้นมาในชั่วขณะนี้ หลั่งไหลเข้าสู่สมองของหลินชีเยี่ย ดวงตาของเขาหดเล็กลงระหว่างคิ้วปรากฏความเจ็บปวดเขาจำได้แล้วพร้อมกับการฟื้นคืนของความทรงจำ ความเจ็บปวด ความเศร้าโศก และความเสียใจที่ถูกฝังลึกก็ระเบิดออกมาราวกับดินปืน ผุดขึ้นมาในใจของเขาอีกครั้ง“สิ่งเหล่านี้… เป็นเรื่องโกหกทั้งหมดงั้นเหรอ?” หลินชีเยี่ยพึมพำ ร่างของเขาร่วงหล่นลงอย่างรวดเร็ว เขาจ้องมองขวดซีอิ๊วในมือตัวเองอย่างเหม่อลอยทันใดนั้น เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เงยหน้าขึ้นมองด้านบนอย่างรวดเร็ว ในดวงตาเปล่งประกายแปลกประหลาด“ฉันไม่สามารถจากไปแบบนี้ได้” ในดวงตาของหลินชีเยี่ยปรากฏประกายสีทองเจิดจ้า ร่างกายที่กำลังร่วงหล่นของเขาหยุดชะงักทันที!“ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องเท็จ… นี่คือโอกาสสุดท้ายของฉันที่จะได้บอกลาพวกเขา”เมื่อคำพูดของหลินชีเยี่ยจบลง เมืองที่พังทลายลงสู่ความว่างเปล่าก็ประกอบร่างขึ้นมาใหม่ ประกายสีทองค่อยๆกลับคืนสู่สภาพเดิมของถนน เขายืนอยู่บนถนนที่ไร้ผู้คนพร้อมกับถือขวดซีอิ๊วในมือสัญญาณไฟแดงกะพริบอยู่เหนือศีรษะ หลินชีเยี่ยก้าวเท้าอย่างรวดเร็วมุ่งหน้าไปที่บ้านทุกย่างก้าวที่เขาเดิน เมืองเบื้องหลังก็กลายเป็นแสงสีทองและสลายไป กลายเป็นหมอกหนาทึบไม่สิ้นสุดเขาไม่ได้หัน
