กลับไปมอง เพียงแต่จ้องมองไปข้างหน้าอย่างไม่วางตา ที่นั่นมีบ้านหลังเก่าหลังเล็กๆ ตั้งอยู่ในที่สุด เขาก็หยุดยืนอยู่หน้าบ้านอีกครั้งโลกแห่งจินตนาการทั้งหมดได้หายไปแล้ว เหลือเพียงบ้านหลังเล็กที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหมอกหนา จุดแสงสีทองกระจายอยู่รอบๆ ราวกับเป็นเกาะเดียวดายกลางทะเลใหญ่หลินชีเยี่ยสูดหายใจลึก ผลักประตูเข้าไปข้างใน“ชีเยี่ย ซื้อซีอิ๊วกลับมาหรือยังลูก?” ป้าเดินออกมาจากครัว เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา เธอก็ชะงักกึก“ป้า” หลินชีเยี่ยเห็นป้าแล้วมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นป้ารีบเดินเข้าไปหา รับขวดซีอิ๊วจากมือหลินชีเยี่ย แล้วใช้มือเช็ดน้ำตาที่หางตาของเขา “เจ้าเด็กนี่ ออกไปซื้อซีอิ๊วแป๊บเดียวเอง ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?”หลินชีเยี่ยจ้องมองใบหน้าของเธอ ความรู้สึกขมขื่นในใจพลุ่งพล่าน เขาอ้าปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา“ไม่มีอะไรครับ……” ครู่หนึ่งต่อมา เขาส่ายหน้า“หิวใช่ไหม?” ป้าถามด้วยความเป็นห่วง เธอหันไปทางห้องครัวแล้วพูดว่า “ไปนั่งก่อนเถอะ อาหารใกล้เสร็จแล้ว”หลินชีเยี่ยพยักหน้า เดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างโต๊ะอาหาร มองร่างที่กำลังยุ่งอยู่ในครัวอย่างเหม่อลอยไม่นาน ป้าก็ถือจานอาหารร้อนๆ สองจานออกมาจากครัวแล้ววางลงตรงหน้าหลินชีเยี่ย หญิงวัยกลางคนเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วยื่นตะเกียบให้ชายหนุ่ม“รีบกินตอนที่ยังร้อนๆ อยู่นะ”หลินชีเยี่ยรับตะเกียบมา มอ
