งอาหารตรงหน้า เงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงเริ่มกินอย่างตะกละตะกลามป้าชอบใส่เกลือเยอะตอนทำอาหาร เพราะมันเป็นเครื่องปรุงที่ถูกที่สุดในบ้าน ทำให้อาหารที่เธอทำมักจะเค็มเกินไป หลินชีเยี่ยกับหยางจิ้นคัดค้านหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ จึงได้แต่ยอมรับความจริงนี้อย่างจำใจมื้อนี้ก็เช่นกันแต่หลินชีเยี่ยกลับไม่เหลือทิ้งแม้แต่น้อย กลืนกินอาหารทุกอย่างเข้าไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่เคยรู้สึกว่าอาหารของป้าจะอร่อยขนาดนี้มาก่อน ราวกับว่าสิ่งที่ใส่ลงไปในอาหารไม่ใช่เกลือจำนวนมาก แต่เป็นความหวานละมุนของชีวิต“ค่อยๆ กินสิลูก ค่อยๆ กิน ระวังจะสำลัก” ป้าเตือนอยู่ข้างๆ “คงหิวมากจริงๆ”กำแพงโดยรอบค่อยๆ พังทลายลงสู่ความว่างเปล่า มุมสุดท้ายของโลกใบนี้ก็เริ่มแตกสลาย ประตู ห้องนอน ห้องครัว ห้องน้ำ……ห้องต่างๆ หายไปทีละห้อง สุดท้ายเหลือเพียงมุมเล็กๆ ข้างโต๊ะอาหารที่ลอยอยู่ท่ามกลางหมอกควันในสถานการณ์ประหลาดเช่นนี้ ป้าราวกับไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเลย เพียงแต่มองหลินชีเยี่ยที่กำลังกินข้าวอยู่ด้วยความเป็นห่วงหลินชีเยี่ยเงยหน้าขึ้น กลืนอาหารในปากลงคอ แล้วค่อยๆ เอ่ยปากพูดว่า“ป้าครับ”“ว่าไงจ๊ะ?”“ต่อไปผมอยากกินอาหารที่คุณป้าทำอีก”ป้าชะงักไปเล็กน้อย “เจ้าเด็กนี่พูดอะไรเหลวไหล ถ้าอยากกินอีก ป้าจะไม่ทำให้กินได้ยังไงกันเล่า?”“ครับ” หลินชีเยี่ยพยักหน้า ก้มลงมองชามเปล่าตรงหน้า ไม่เหลือข้าวแม้แต่เม็ดเดียว“ผมจะต้อง… ทำให้พวกคุณกลับมาให้ได้”เขาพึมพำเ
