โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าอาจูกอดไม้กวาดนั่งอยู่บนขั้นบันไดของโรงพยาบาล มองดูหลินชีเยี่ยที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินอยู่ในสวน แล้วถอนหายใจยาว“อาจู นายแอบขี้เกียจอีกแล้วนะ”หลี่อี้เฟยเดินออกมาจากครัว เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนที่เอว แล้วนั่งลงข้างๆ อาจู“พี่เฟย พี่ว่า… ผู้อำนวยการจะตื่นเมื่อไหร่ครับ?” อาจูเอามือยันคาง ถามอย่างใจลอย“คุณย่าบอกว่า เมื่อถึงเวลาที่ควรตื่น เขาก็จะตื่นเองโดยธรรมชาติ” หลี่อี้เฟยมองไปที่ร่างนั้นพลางกล่าว“แต่เขาอยู่แบบนี้มานานแล้ว จะไม่หิวหรือครับ?”“……” มุมปากของหลี่อี้เฟยกระตุกเล็กน้อย “งั้นนายไม่อยากบริจาคขาแมงมุมสักข้างเหรอ รอให้ผู้อำนวยการตื่นแล้วค่อยเอาไปตุ๋นให้เขาบำรุงร่างกาย?”ใบหน้าเล็กๆ ของอาจูซีดเผือด เขากอดแขนทั้งสองข้างไว้แน่น แล้วพูดอย่างดื้อดึงว่า “ผู้อำนวยการ… ผู้อำนวยการไม่ชอบกินขาแมงมุมของผมหรอก!”“เขายังไม่เคยกินเลย นายรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ชอบ?” หลี่อี้เฟยมองอาจูด้วยสายตาชั่วร้าย แล้วเลียริมฝีปาก “ไม่งั้นให้ฉันช่วยชิมแทนเขาก่อนไหมล่ะ?”อาจูตกใจสะดุ้งเฮือก เด้งตัวลุกขึ้นยืนทันที แล้วพูดอย่างโกรธๆ ว่า “ฮึ่ย! ผมไม่สนใจพี่แล้ว!”เขาเพิ่งหันหลังไป ก็เห็นหงเหยียนยืนอยู่ข้างๆ“พี่หงเหยียน เขาแกล้งผมอีกแล้ว!” อาจูวิ่งไปหลบหลังหงเหยียน แล้วชี้ไปที่หลี่อี้เฟยหงเหยียนใช้มือข้างหนึ่งป้องกันอาจูไว้ด้านหลัง ดวงตาสีส้มเหลืองจ้องมองหลี่อี้เฟยอย่างจริงจัง แล้วพูดผิดไวยากร
