กว่าลุงเมอร์ลินจริงจังขึ้นมาแล้ว บอกไม่ถูกว่าวันนี้อาจจะมีการเปลี่ยนแปลง……”ในลานกว้าง พลังเวทมนตร์ที่แผ่ออกมาจากเมอร์ลินดูไม่มีที่สิ้นสุด แสงสีฟ้าที่พุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง ค่อยๆ ได้เปรียบขึ้นมานิกซ์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกขมวดคิ้ว มือซึ่งกำลังถักไหมพรมค่อยๆ วางลง“ในเมื่อเจ้าจริงจังขึ้นมาแล้ว ข้าก็จะสู้จนถึงที่สุดเช่นกัน……”ดวงตาของนิกซ์ปรากฏประกายสีดำขึ้นมา ไหมพรมในมือของเธอกลายเป็นเส้นด้ายสีดำนับไม่ถ้วนในพริบตาหลอมรวมเข้ากับความมืดของราตรี เธอราวกับสตรีผู้สูงศักดิ์ที่สง่างาม ลุกขึ้นจากเก้าอี้โยก ชี้นิ้วไปข้างหน้าเบาๆดวงดาวเล็กๆ เริ่มส่องแสงขึ้นมาในความมืดเมอร์ลินและนิกซ์ต่างเริ่มจริงจังขึ้น พลังศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มไปทั่วลานกว้างพุ่งสูงขึ้นหลายเท่า ลมพายุอาละวาดพัดเสื้อผ้าบนราวตากผ้าปลิวว่อน เสียงเพล้งดังกึกก้องมาจากห้องครัว ราวกับมีชามช้อนถูกลมพัดตกลงพื้นอาจูร้องอุทานด้วยความตกใจ ร่างเล็กๆ เกือบจะถูกพัดปลิวไปตามลม โชคดีที่หงเหยียนซึ่งอยู่ข้างๆ ยื่นมือมาทันเวลา อุ้มเขาไว้ในอ้อมกอดหลี่อี้เฟยยกมือขึ้นบังหน้า แอบมองสถานการณ์ในลานกว้างผ่านช่องนิ้ว ชุดพยาบาลสีเขียวถูกลมพัดสะบัดพลิ้ว“แย่แล้วๆ ทั้งสองท่านจริงจังขึ้นมาแล้ว! โรงพยาบาลถูกทำลายแน่!” หลี่อี้เฟยพึมพำตึง!!เสียงทึบดังมาจากลานกว้าง ในชั่วพริบตา พลังกดดันของทั้งสองเทพก็หายไป แสงสีฟ้าและสีดำราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบให้ดับวูบ หายไปอย
