ี่อยู่ไม่ไกล “เขาอยากพักผ่อนอีกสักหน่อยก็ให้เขาพักเถอะ ถ้าฟ้าถล่มลงมา ข้าผู้เป็นมารดาก็จะแบกรับไว้ให้เขาเอง”เมอร์ลินจ้องมองนิกซ์อยู่นาน แล้วส่ายหัว “ไม่ ท่านทำไม่ได้หรอก……วันนี้ ข้าต้องปลุกเขาให้ได้”“เจ้าทำไม่ได้หรอก” นิกซ์ตอบอย่างสงบเมอร์ลินก้าวเท้าออกไป ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว พลังเวทมนตร์รอบตัวพลันปั่นป่วนอย่างรุนแรง พลังศักดิ์สิทธิ์ของเทพเจ้าแห่งเวทมนตร์แผ่ลงมาที่ลานบ้านในเวลาเดียวกัน เส้นด้ายสีดำนับไม่ถ้วนก็ยื่นออกมาจากความว่างเปล่า!นิกซ์นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้โยก ชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีดำราวกับกลายเป็นราตรีทั้งผืน ขวางอยู่ตรงหน้าเมอร์ลิน ตัวเธอดูลึกลับเลื่อนลอยขึ้นมาทันทีเมอร์ลินหน้าเคร่งเครียด เท้าลอยอยู่กลางอากาศ เสื้อคลุมสีฟ้าพลิ้วไหวโดยปราศจากลม ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายสีฟ้าสว่างจ้า ด้านหลังมีวงเวทย์ขนาดใหญ่หลายวงปรากฏขึ้นในพริบตา!พลังของนิกซ์และเทพเจ้าแห่งเวทมนตร์ปะทะกันในลานเล็กๆ แห่งนี้!แสงสีฟ้าและสีดำอาละวาดอยู่ไปทั่วลานกว้าง ลมพัดกระโชก!ผู้ช่วยพยาบาลสามคนนั่งอยู่บนบันได มองดูภาพตรงหน้าแล้วหาวอย่างเงียบๆ“วันนี้ว่ายังไงกัน?” หลี่อี้เฟยหันไปถามเพื่อนร่วมงานอีกสองคน“ผมรู้สึกว่าวันนี้ คุณย่ายังคงเป็นฝ่ายชนะ” อาจูคิดครู่หนึ่งแล้วพูดตามตรง“อืม” หงเหยียนพูดสั้นๆ อย่างตรงไปตรงมาหลี่อี้เฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เบือนสายตากลับไปมองที่ลานกว้างอีกครั้ง แล้วเอ่ยปากอย่างไม่แน่ใจ“ฉันกลับรู้สึ
