“สวัสดีครับ ผมเป็นหมอจากโรงพยาบาลจิตเวชหยางกวง แซ่ของผมคือหลี่”ในห้องนอนเก่าๆ มีชายคนหนึ่งสวมแว่นตากรอบใหญ่สีดำนั่งอยู่ ในมือถือประวัติคนไข้ ดูท่าทางสุภาพเรียบร้อย“ก่อนหน้านี้ ไม่ใช่คุณหมอหันมาหรอกเหรอครับ?” ตรงข้ามกับเขา เด็กหนุ่มผมดำถามอย่างสงสัย“คุณหมอหันได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการตั้งแต่ปีกลายแล้ว” หมอหลี่ยิ้มตอบ“อ้อ” ชายหนุ่มพยักหน้า จู่ๆ ก็ชะงัก ราวกับรู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้คุ้นตาอยู่บ้าง“ผมเคยเจอคุณที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า?” เขาถามอย่างไม่แน่ใจ“เป็นไปไม่ได้” หมอหลี่ส่ายหน้าอย่างสงบ “ผมเพิ่งมาใหม่ เราไม่เคยเจอกันมาก่อน”“ก็ได้……”“เนื่องจากผมเพิ่งมาใหม่ ยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ของคุณเท่าไหร่ ผมขอทำความเข้าใจคร่าวๆ ก่อนนะ……”คุณหมอหลี่เปิดประวัติคนไข้ในมือ “คุณชื่อ……หลินชีเยี่ย?”“ใช่ครับ”“ปีนี้อายุ 19 ปี”“ไม่ใช่ครับ ปีนี้ผมอายุ 17” เด็กหนุ่มผมดำส่ายหน้าหมอหลี่มองเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดต่อ “ผมเข้าใจแล้ว อาจจะเป็นข้อมูลในประวัติคนไข้ผิดพลาด……งั้นเล่าให้ผมฟังหน่อยสิ เรื่องที่คุณถูกส่งมาที่โรงพยาบาลจิตเวชของเราเมื่อสิบปีที่แล้ว……”หลังจากถามคำถามไปหลายข้อ คุณหมอหลี่ก็พยักหน้า “สิ่งที่คุณเล่ามาทั้งหมดเป็นเรื่องในอดีต แล้วตอนนี้ล่ะ?คุณมองเรื่องนี้ยังไง เรื่องที่เห็นเทพน่ะ”“ก็แค่ภาพหลอนเท่านั้นแหละ” หลินชีเยี่ยตอบอย่างสงบ “วันนั้นผมแค่พลาดตกลงมาจากชายคาบ้าน หัวกระแทกพื้น ส่วนตาอาจจะเป็นเ
