พราะเส้นประสาทบางส่วนได้รับความเสียหาย เลยตาบอดไป”หมอหลี่พยักหน้าเบาๆ หลังจากลังเลครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยปากช้าๆ ว่า“งั้น……คุณยังจำหน่วยพิทักษ์ราตรีได้ไหม?”“หน่วยพิทักษ์ราตรี?” หลินชีเยี่ยชะงัก ดวงตาฉายแววสงสัย“[พิภพเทพ] [ความแค้นของพระศิวะ] โลกิ หน่วยฟีนิกซ์ อาจารย์เฉิน……” หมอหลี่เอ่ยชื่อมากมายติดต่อกันดวงตาของเขาจ้องมองตาของหลินชีเยี่ยอย่างจริงจัง ราวกับต้องการมองหาบางสิ่งบางอย่างหลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว “ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร”หมอหลี่ตกอยู่ในความเงียบ ครู่ใหญ่ต่อมา เขาก็ถามอีกครั้ง “แล้วเฉินมู่เหยี่ย จ้าวคงเฉิงล่ะ? แล้วก็หน่วย 136คุณยังจำพวกเขาได้ไหม?”เมื่อได้ยินชื่อเหล่านี้ ร่างของหลินชีเยี่ยก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที ดวงตาที่เคยสงบนิ่งพลันเต็มไปด้วยความสับสนเขามองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย ใบหน้าแสดงออกถึงความเจ็บปวดครืน~นอกหน้าต่าง ท้องฟ้าที่แจ่มใสพลันมีเสียงดังสนั่นดังขึ้นมา ฟ้าแลบแปลบปลาบฉีกผ่านท้องฟ้าที่เงียบสงบในชั่วพริบตา ท้องฟ้าเริ่มมืดลงอย่างเห็นได้ชัดลมพัดกระโชกแรง พัดเข้ามาทางหน้าต่างบานเล็ก ทำให้เอกสารในมือของหมอหลี่ส่งเสียงดังสวบสาบหลินชีเยี่ยมองกำแพงสีขาวตรงหน้า ขมวดคิ้วแน่น เขาเอามือกุมศีรษะ ดวงตาฉายแววเจ็บปวด“ผม……ผมไม่รู้……”ดวงตาหลังแว่นของหมอหลี่หรี่ลงเล็กน้อย เขาลุกขึ้นยืน เดินไปข้างๆ หลินชีเยี่ย ยื่นมือลูบหลังอีกฝ่ายเบาๆ เสียงของเขาราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่าง“ผมแค่ถามไ
