้องบนเรียกฉันกลับสำนักงานใหญ่?” เขาเงยหน้ามองเซี่ยซือเหมิง ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย “ทำไมล่ะ?”“ใครจะรู้ล่ะ เบื้องบนมองไกลเกินไป คนโง่อย่างฉันจะเข้าใจได้ยังไง?” เซี่ยซือเหมิงยักไหล่อย่างจนปัญญา“บางทีพวกเขาอาจค้นพบอะไรบางอย่าง……เกี่ยวกับความลับของที่ราบฟ้าสูง?”เมื่อได้ยินคำว่าที่ ‘ราบฟ้าสูง’ ดวงตาของอู๋เซียงหนานก็วาบขึ้นด้วยประกายแปลกๆ“การล่มสลายของหน่วยฝนสีครามยังมีจุดน่าสงสัยอีกมาก ถ้าจะไขปริศนาเหล่านี้และหาดินแดนเทพเจ้าของญี่ปุ่น……บางทีคงมีแต่นายที่ทำได้” น้ำเสียงของเซี่ยซือเหมิงจริงจังขึ้นเรื่อยๆ “ในที่สุดแล้ว นายเป็นมนุษย์คนเดียวที่เข้าไปในที่ราบฟ้าสูงแล้วยังมีชีวิตกลับออกมาได้”อู๋เซียงหนานจ้องมองเอกสารในมืออย่างเหม่อลอย ความทรงจำที่ถูกฝังไว้นานแล้วผุดขึ้นมาอีกครั้ง หมอกควันไร้ที่สิ้นสุด ที่ราบฟ้าสูงที่เต็มไปด้วยปริศนา ซูซาโนโอะผู้ถือดาบอามาโนะมุราคุโมะ และเพื่อนร่วมรบที่ตายอย่างอนาถทีละคนๆ ข้างกายเขา……หลังจากผ่านไปนาน เขาก็เอ่ยเสียงแหบแห้ง “ถ้าผมไป หน่วย 136 ก็จะเหลือแค่สองคน”“แต่คุณก็ยังปล่อยวางหน่วยฝนสีครามไม่ได้ใช่ไหม?” เซี่ยซือเหมิงเงยหน้ามองหงอิงที่แอบร้องไห้อยู่นอกประตูและเวินฉีโม่ที่คอยดูแลเธออยู่ข้างๆ แล้วถอนหายใจยาว “หลังเหตุการณ์ครั้งนี้ ชางหนานต้องใช้เวลานานกว่าจะฟื้นตัวพลังที่หลงเหลือจากสงครามเทพเจ้าที่นี่ก็มากพอจะกำจัดสิ่งลี้ลับทั้งหมดที่กำลังจะปรากฏในอีกสามปีข้างห
