ั่นในหัวหน้าหน่วย เชื่อมั่นในชีเยี่ย” หงอิงสูดหายใจลึก “หน่วย 136 ไม่ได้ถูกยุบ ไม่ได้หายไปไหน แค่ทุกคนแยกย้ายกันไป มีเรื่องของตัวเองที่ต้องจัดการ……เมื่อทุกอย่างสงบลง พวกเขาก็จะกลับมาแม้จะเหลือฉันเพียงคนเดียว ฉันก็จะปกป้องเมืองนี้ไว้ เพื่อรอวันที่พวกเขากลับมา ฉันจะได้ยิ้มและพูดกับพวกเขาว่า… ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”หงอิงหยิบดอกไม้สีเขียวออกมาจากอก ย่อตัวลง ค่อยๆ ฝังมันลงในดินขอบตาของเธอแดงเรื่อ ริมฝีปากเม้มแน่น ราวกับกำลังพยายามกลั้นน้ำตาไว้หงอิงลุกขึ้นยืน เช็ดน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมา เงยหน้ามองไปไกล สายลมอ่อนๆ พัดผ่านผมข้างแก้มของหญิงสาวเผยให้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นในช่วงเวลานี้ หญิงสาวที่ไร้เดียงสาและร่าเริง… ทันใดนั้น ก็โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมา“หัวหน้าหน่วยจากไปแล้ว ดังนั้นตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ฉัน หงอิง จะเป็นหัวหน้าหน่วย 136!” หงอิงสูดหายใจลึกตะโกนเสียงดังไปยังเทือกเขาที่ทอดยาวไกลออกไปเสียงของเธอก้องกังวานไปทั่วหุบเขาเวินฉีโม่มองด้านข้างใบหน้าของหญิงสาวอย่างตะลึง ครู่หนึ่งต่อมา ก็ยิ้มและส่ายหัว“ทำอะไรเธอไม่ได้จริงๆ ถ้าอย่างนั้น ฉันก็จำใจเป็นรองหัวหน้าหน่วยแล้วกัน”หงอิงหัวเราะเบาๆ “รองหัวหน้าหน่วยเวินฉีโม่!”“ครับ!”“ไปกันเถอะ พวกเรากลับกัน!”หงอิงแบกหอกยาวขึ้นพาดบ่า ผมยาวสีดำพลิ้วไสวอยู่ด้านหลัง เสื้อผ้าสีแดงเพลิงปลิวสะบัดในสายลม เดินมุ่งไปข้างหน้าเวินฉีโม่ยิ้มเดินตามหลังเธอไป“หัวหน้
