ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตอนนี้เขาไม่มีสติ สภาพจิตใจไม่มั่นคง การเข้าใกล้เขาอันตรายมาก”“ฉัน ฉันขอแค่มองเขาแวบเดียว… มองจากระยะไกล” หงอิงพูดด้วยน้ำเสียงคล้ายวิงวอนนายแพทย์ลังเลครู่หนึ่ง ถอนหายใจยาว “ก็ได้… แต่อย่าทำอะไรที่อาจกระตุ้นเขาเด็ดขาด มิฉะนั้นหาก [พิภพเทพ] คลุ้มคลั่งขึ้นมา จะเกิดอันตราย”หงอิงพยักหน้ารัว เธอเดินไปที่ประตูห้องของหลินชีเยี่ยอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆ ผลักประตูเปิดเข้าไปอย่างระมัดระวังห้องใต้ดินที่กว้างขวางและสว่างไสวเดิมหายไปแล้ว แทนที่ด้วยห้องนอนเล็กๆ เก่าๆเมื่อเพิ่งก้าวเข้าห้อง กลิ่นไม้อ่อนๆ ก็โชยมาปะทะใบหน้า เท้าของหงอิงเหยียบลงบนพื้น ไม้เก่าแก่ส่งเสียงลั่นเบาๆเตียงแข็งเล็กๆ หนึ่งหลัง โต๊ะหนังสือที่ขึ้นรา ผ้าปูที่นอนสะอาดเรียบร้อย บนนั้นมีเด็กหนุ่มผมดำคนหนึ่งนั่งอยู่เขาเอียงหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างบานเล็กข้างๆ ม่านหน้าต่างที่เหลืองซีดพลิ้วไหวตามสายลมเบาๆห้องนี้เดิมไม่มีหน้าต่างที่นี่ไม่ใช่สำนักงาน… แต่คือบ้านของหลินชีเยี่ยหงอิงค่อยๆ เดินไปข้างๆ หลินชีเยี่ย มองดวงตาที่สงบนิ่งและขุ่นมัวนั้น เม้มริมฝีปากเบาๆ แล้วนั่งลงที่อีกด้านของเตียง“ชีเยี่ย ชีเยี่ย……” หงอิงเอ่ยปากเรียกชื่อของหลินชีเยี่ยเบาๆหลินชีเยี่ยจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ไม่รู้สึกตัวแต่อย่างใด“เหล่าจ้าวตายแล้ว หัวหน้าหน่วยก็ไม่อยู่แล้ว เสี่ยวหนานก็จากไป เหลิ่งเซวียนก็จากไป……ตอนนี้นายก็จะจากที่นี่ไปอีก จะจา
