กฉันไปเหรอ……” ดวงตาของหงอิงเริ่มมีหมอกบางๆ เธอก้มมองปลายเท้าตัวเอง ร่างกายสั่นเบาๆ “นายบอกมาสิ เมื่อไหร่พวกเราจะได้พบกันอีก……”“ถ้าเมืองนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ เป็นเพียงความฝันล่ะ……เมื่อตื่นจากฝัน ทุกคนจะกลับมาใช่ไหม?”“พวกเราสัญญากันไว้แล้วนะ ว่าปีใหม่ครั้งหน้า พวกเราจะมาเมาด้วยกันอีกครั้ง……พวกนายจะไม่โกหกกันใช่ไหม?”หงอิงหันไปมองหลินชีเยี่ยที่อยู่ข้างเตียง น้ำตาไหลอาบแก้ม หยดลงบนผ้าปูที่นอนแล้วหายไปหลินชีเยี่ยมองออกไปนอกหน้าต่าง เงียบงันราวกับรูปปั้นทันใดนั้น สายลมพัดก็เข้ามาจากข้างนอก พัดพาดอกไม้สีเขียวมาจากที่ไหนสักแห่ง ปัดผ่านแก้มของเขา แล้วร่วงลงตรงหน้าของหงอิงหงอิงมองภาพนั้นอย่างตะลึง ยื่นมือไปหยิบดอกไม้นั้นขึ้นมาจากบนเตียงมันคือดอกฮิกันบานะสีเขียวในความเลือนราง หงอิงราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอเงยหน้ามองหลินชีเยี่ย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาปรากฏรอยยิ้ม“ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง ฉันจะรอพวกนาย……”
