บนผืนดินที่รกร้าง มีเงาร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งพยายามยืนหยัดขึ้นอย่างยากลำบาก เขากุมศีรษะด้วยมือทั้งสองข้าง ส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด“ปัง! ปัง! ปัง!”วงเวทย์สีขาวสามวงแตกสลายออกจากร่างของเขา เวทมนตร์ที่ยับยั้งอารมณ์ความรู้สึกของเขาสูญเสียประสิทธิภาพ ในขณะที่จิตวิญญาณถูกฉีกกระชาก ความเศร้าโศกและความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็เหมือนสัตว์ร้ายที่พุ่งทะลุออกจากกรงขัง แผ่ซ่านไปทั่วจิตใจของหลินชีเยี่ย‘ป้า อาจิ้น หัวหน้าหน่วย…’ในขณะที่จิตวิญญาณถูกฉีกทำลาย ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็ทะลักเข้ามาในหัวของเขาราวกับภาพสไลด์ เขาล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด น้ำตาผสมกับเหงื่อหยดลงบนพื้นดิน ทำให้ทรายเปียกชุ่มเป็นบริเวณกว้างหลินชีเยี่ยรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ไม่เพียงแต่ร่างกายและจิตวิญญาณเท่านั้น แต่ยังรวมถึงส่วนที่อ่อนไหวที่สุดในใจด้วย“ฟิ้ว~”ในตอนนั้นเอง ร่างสีทองหลายร่างก็พุ่งผ่านท้องฟ้า ลงมาอยู่ข้างๆ หลินชีเยี่ยไปอย่างรวดเร็วพวกเขามองดูหลินชีเยี่ยที่กำลังทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสบนพื้น ต่างขมวดคิ้ว พร้อมกับมองไปที่หัวหน้าหน่วยเซี่ยซือเหมิง ราวกับกำลังขอความเห็นจากเธอเซี่ยซือเหมิงเดินอย่างรวดเร็วไปที่ด้านหน้าของหลินชีเยี่ย วางฝ่ามือลงบนหน้าผากของเขา แล้วส่งพลังจิตเข้าไปในร่างกายของชายหนุ่มตอนนี้จิตวิญญาณของหลินชีเยี่ยได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว อย่าว่าแต่จะต่อต้านเลย แม้แต่สมาชิกหน่วยฟีนิกซ์มาอยู่ตรงหน้า เขาก็ยัง
