ความพิเศษของ [เวทย์อัญเชิญแบบสุ่ม] ก็คือ หลินชีเยี่ยเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเรียกอะไรออกมาเขาหันไปมองเงาร่างใหญ่โตที่ปรากฏขึ้นด้านหลังตัวเอง แรกเริ่มเขาตกตะลึง จากนั้นดวงตาก็ฉายแววตกใจร่างกายสูงร้อยเมตรตั้งตระหง่านบนพื้นดินราวกับภูเขาลูกเล็ก ผิวหนังของมันมีสีน้ำตาลอมเทา เท้าทั้งสองเหยียบลงบนพื้น ทำให้เกิดหลุมยุบขนาดใหญ่สองหลุม บนแผ่นหลังที่เหมือนสันดาบ มีแสงสีฟ้าเข้มไหลเวียนอย่างต่อเนื่องมันยืนอยู่บนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ เชิดหน้าขึ้น แล้วคำรามใส่ท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยเมฆดำทะมึน“โฮกกก!!!” ลำแสงเพลิงสีฟ้าเข้มพุ่งออกมาจากลำคอของมัน เสียงคำรามดังสนั่นก้องไปทั่วฟ้าดิน แม้แต่พื้นดินก็สั่นสะเทือน“ก็อด……ก็อดซิลล่า?”ในเมืองที่พังทลาย เมื่อผู้รอดชีวิตมองเห็นร่างคุ้นตาที่ปรากฏขึ้นในระยะไกล พวกเขาก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจโลกิขมวดคิ้วมองสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ที่อยู่ด้านหลังหลินชีเยี่ย แม้เขาจะไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่จากพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของมัน มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอแน่นอนยอร์มุงกันเดอร์หยุดการโจมตี ขดตัวอยู่เบื้องหน้าก็อดซิลล่า ดวงตางูฉายแววระแวดระวังก็อดซิลล่าจ้องมองงูใหญ่ที่ขดตัวอยู่ตรงหน้า ก้าวเดินไปทีละก้าวๆ แสงสีฟ้าเข้มบนสันหลังเปล่งประกายสว่างจ้ายิ่งขึ้น“ฟี่ส์~”ร่างของยอร์มุงกันเดอร์ที่ขดอยู่พุ่งขึ้นจากพื้นดิน ปากสีแดงฉานพุ่งเข้างับคอของก็อดซิลล่าอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า พร้อมกันน
