งนั้น สิ่งที่สามารถทำได้ เหลือเพียงอย่างเดียวหลินชีเยี่ยค่อยๆ ลุกขึ้นยืน พลางเช็ดคราบน้ำตา ชักดาบข้างกายออกมา ดวงตาระเบิดจิตสังหารอันไร้ที่สิ้นสุด!“โลกิ–!!!”ไกลออกไปหลายกิโลเมตร ดาบตรงที่ปักเอียงอยู่บนดาดฟ้าตึกพลันสั่นสะเทือนขึ้นทันที พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทะลุอากาศหมุนวนมาอยู่ในมือของหลินชีเยี่ย!รอบตัวเขาเปล่งประกายสีทอง ในชั่วขณะต่อมา ทั้งร่างก็ทะลุผ่านมิติมาถึงชายขอบเมืองชางหนานเขากำดาบทั้งสองในมือ ดวงตาเต็มไปด้วยประกายสีทอง จิตสังหารพุ่งทะยานสู่ฟากฟ้าเขาไม่สามารถชุบชีวิตป้าและอาจิ้นได้……แต่เขาสามารถสังหารเทพเจ้าได้!…ชายขอบเมืองชางหนานโลกิมองดูเมืองที่กลายเป็นความว่างเปล่า มุมปากปรากฏรอยยิ้มชั่วร้าย เขาหัวเราะเยาะพลางเอ่ยว่า“ใช่… นี่แหละคือสภาพที่เมืองนี้ควรจะเป็น ปาฏิหาริย์อันงดงามจะต้องดับสูญในที่สุด นี่คือจุดจบของสรรพสิ่ง……เหล่าเทพเจ้าแห่งต้าเซี่ยกลับมาแล้วจะเป็นไร? พวกเขา… ทำอะไรไม่ได้หรอก”โลกิปราดมองเมืองนี้อย่างดูแคลน แล้วหันหลังแตะความว่างเปล่า เตรียมจะเคลื่อนย้ายจากไปรอยยิ้มของเขาพลันแข็งค้างบนใบหน้าคลื่นมิติที่ปลายนิ้วยิ่งความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามเท่าไหร่ ก็ไม่สามารถทะลุมิติตรงนี้ได้“ถูกผนึกไว้งั้นเหรอ?” รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ หายไป สีหน้าเคร่งเครียดขึ้น “ไม่ให้ฉันไป แต่ก็ไม่มีเทพมาฆ่าฉัน? พวกเขาต้องการทำอะไรกันแน่?”ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด ร่างหนึ่งก็ทะลุ
