ภายใต้ท้องฟ้าอันมืดมิด พระอินทร์ผู้มีสายฟ้าพันรอบร่างลอยอยู่กลางอากาศ ล้อมรอบด้วยสายฟ้าทรงกลมหนาแน่น ส่งเสียงคำรามต่ำบนพื้นดิน รถม้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลจอดอยู่ข้างๆ อาจารย์เฉินในชุดขาวยืนอยู่หน้ารถม้าเสียงนกร้องและกลิ่นดอกไม้รอบตัวเขาถูกสายฟ้าทำลายและสร้างใหม่อย่างต่อเนื่อง ราวกับต้นหญ้าที่ลอยอยู่ในสายฝนและลม แม้จะแกว่งไปมาอย่างรุนแรง แต่ก็ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคงอาจารย์เฉินถือไม้บรรทัดในมือ คอยตีสายฟ้าที่ผ่าลงมาไม่หยุด ปลายไม้บรรทัดไหม้เกรียมไปแล้ว เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด รอยไหม้จากสายฟ้าบนชุดขาวยังเห็นได้ชัดเจน“มดน้อย ถ้าเจ้ายังคงซ่อนตัวอยู่ในรถ ข้าอาจจะทำอะไรเจ้าไม่ได้จริงๆ……” พระอินทร์มองอาจารย์เฉินผู้อเนจอนาถ แล้วเอ่ยอย่างเย็นชา “แต่เจ้ากลับรนหาที่ตาย เลือกที่จะออกมาต่อสู้กับข้า ตอนนี้ เจ้ายังหนีรอดไปได้อีกหรือ?!”เปรี้ยง!!สายฟ้าอันแข็งแกร่งฟาดลงบนศีรษะของอาจารย์เฉิน ถูกไม้บรรทัดในมือเขาตีกระจายไปเกือบหมด ส่วนที่เหลือพุ่งเข้าใส่ ‘จิตทิวทัศน์’ อาจารย์เฉินครางออกมา ใบหน้าซีดเผือดเขาแค่นเสียงอย่างเย็นชา ยืดตัวตรงแล้วพูดเสียงดัง“ทั้งฆ่าคนของฉัน ทั้งทำลายแผ่นดินของฉัน หากตอนนี้ยังหลบหนีการต่อสู้อีก ฉันจะมีหน้าเป็นชาวต้าเซี่ยได้อย่างไร?”“ดินแดนต้าเซี่ย จะยอมให้พวกนายทำตามอำเภอใจไม่ได้?!”ไม้บรรทัดในมือของอาจารย์เฉินโบกสะบัด พลังสังหารที่พุ่งพล่านกวาดไปทั่วท้องฟ้า แทบจะกลา
