ยเป็นรูปร่างเสียงอ่านหนังสืออันกังวานดังมาจากจิตทิวทัศน์ ทั้งทรงพลังและยิ่งใหญ่!ร่างของพระอินทร์เปลี่ยนเป็นสายฟ้า เท้าขวาเตะลงบนพลังสังหารอย่างฉับพลัน สายฟ้าพลุ่งพล่าน ทำลายพลังสังหารนั้นอย่างรุนแรง!“น่าขัน!” ดวงตาของพระอินทร์ฉายแววดูถูก “พวกเจ้าเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา ช่างไม่รู้จักประมาณตนเสียจริง!อย่าลืมสิ ต้าเซี่ยของพวกเจ้าไม่มีเทพเจ้า แล้ว… ใครให้ความกล้าพวกเจ้ามาท้าทายพวกเราผู้เป็นเทพ?!”พระอินทร์เหยียบลงอีกครั้ง ทำลายจิตทิวทัศน์รอบตัวอาจารย์เฉินเป็นวงกว้าง อาจารย์เฉินกระอักเลือดออกมาเซถอยหลังไปหลายก้าว“พวกมดตัวเล็กๆ กล้ามาต่อกรกับเทพ พวกเจ้ามีคุณสมบัติพอหรือ?!” เสียงหัวเราะเย็นชาดังก้องไปทั่วฟ้าดินอาจารย์เฉินกำไม้บรรทัดในมือแน่น เช็ดเลือดที่มุมปาก สูดหายใจเข้าลึก แล้วยืดอกขึ้นอีกครั้ง เพื่อเผชิญหน้ากับสายฟ้าจากสวรรค์อย่างองอาจ“วันนี้ แม้จะต้องสละร่างกายนี้ ก็จะให้พวกเทพต่างแดนเห็นว่า……ต้าเซี่ย ไม่ใช่สถานที่ที่พวกนายจะดูถูกได้!”จิตทิวทัศน์รอบตัวอาจารย์เฉินพลุ่งพล่าน เสียงนกร้องและกลิ่นดอกไม้หายไป แทนที่ด้วยห้วงลึกสีโลหิตกลิ่นอายอันเย็นเยียบและทรงพลังแผ่ซ่านออกมา ราวกับว่ากำลังมีการเตรียมท่าไม้ตายอันน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งในขณะนั้น แสงศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องประกายพุ่งออกมาจากตัวเมือง ทะลุผ่านสามภพ เมฆฝนฟ้าคะนองหลายชั้นที่บดบังอยู่เหนือเมืองถูกเจาะทะลุเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ในพริบตา!รัศมีอัน
