น่าสะพรึงกลัวได้จุติลงมาสู่โลกมนุษย์!!พระอินทร์สัมผัสถึงรัศมีนี้ สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน เขาเงยหน้ามองไปยังที่ไกลออกไป ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและสงสัยอาจารย์เฉินชะงัก หันหลังกลับไปมองในยามพลบค่ำ แสงอาทิตย์อัสดงทะลุผ่านช่องว่างของเมฆฝน แสงสีส้มเหมือนลำแสงที่พุ่งตรงลงมาจากฟากฟ้าส่องลงมาสู่โลกมนุษย์ บนท้องฟ้าอันมืดมิดของเมือง แสงสว่างนี้ได้ฉีกทำลายความมืดมิดทั้งหมดท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง ร่างที่สวมชุดเกราะสีเงิน ถือทวนสามแฉก กำลังเหยียบย่ำอากาศ ค่อยๆ เดินเข้ามาข้างกายของเขา คือสุนัขดุร้ายสีดำ“นั่น……” อาจารย์เฉินจ้องมองร่างที่เดินมาจากแสงอาทิตย์อัสดงอย่างตกตะลึง มือที่ถือไม้บรรทัดสั่นเทา ดวงตาปรากฏความตื่นเต้นที่ไม่เคยมีมาก่อน“ข้าคือหยางเจี่ยน”ท่ามกลางแสงสุดท้าย เสียงทุ้มต่ำดังก้องไปทั่วฟ้าดิน แผ่ไปไกลนับพันลี้หยางเจี่ยนที่เหยียบย่ำอากาศค่อยๆ เอ่ยปาก ดวงตาที่สามบนหน้าผากแผ่รัศมีเจิดจ้าไร้ที่สิ้นสุด จ้องมองพระอินทร์ที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วฟ้าดิน!“ใครบอกว่า……ต้าเซี่ยของข้าไม่มีเทพเจ้า?!”ตึง!!!ร่างของหยางเจี่ยนหายวับไปในพริบตา ราวกับทะลุผ่านความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขต ปรากฏตัวตรงหน้าพระอินทร์ในทันที!พระอินทร์เบิกตากว้าง สายฟ้ารอบกายพลันพลุ่งพล่าน หมายจะขวางชายผู้นี้ไว้ แต่ในวินาถัดมา มือนั้นก็ทำลายสายฟ้าทั้งหมดในรัศมีสิบลี้อย่างง่ายดาย แล้วบีบคอของพระอินท
