เมืองชางหนาน ย่านเมืองเก่ากลิ่นหอมของอาหารโชยออกมาจากบ้านหลังเล็กๆ ป้าถือจานอาหารร้อนๆ เดินมาที่โต๊ะ แล้วตะโกนเสียงดัง“อาจิ้น กินข้าวได้แล้ว!”หยางจิ้นยืนอยู่ตรงระเบียงคนเดียว สายตาจับจ้องไปที่หนึ่ง ไม่รู้ว่ากำลังมองอะไรอยู่ป้าเห็นหยางจิ้นไม่ตอบสนอง จึงเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน ก่อนจะเดินไปที่ระเบียงพลางบ่นพึมพำ “เจ้าเด็กนี่ แม่เรียกให้มากินข้าวนะ!”หยางจิ้นจึงได้สติกลับมา “รู้แล้วครับแม่”เขาเดินมาที่โต๊ะ มองดูอาหารตรงหน้า แล้วเม้มริมฝีปาก“ไม่รู้ว่าเจ้าดำน้อยไปวิ่งเล่นที่ไหน ยังไม่กลับมาเลย ข้างนอกฟ้าร้องดังขนาดนั้น เดี๋ยวฝนคงจะตกหนักแน่ๆ” ป้าบ่นพึมพำพลางนั่งลง เห็นหยางจิ้นยังยืนเหม่ออยู่ข้างๆ จึงถามอย่างสงสัย“กินสิ ยืนเหม่ออยู่ทำไม? วันนี้เป็นอะไรไป? ดูเหม่อลอยแปลกๆ นะ”“ไม่… ไม่มีอะไรครับ” หยางจิ้นค่อยๆ นั่งลง ก่อนจะหยิบตะเกียบคีบอาหาร…แล้ววางลงในจานของป้า“แม่ครับ กินเยอะๆ นะครับ”ป้าชะงัก “แม่กินอยู่แล้ว ลูกกินเยอะๆ สิ”หยางจิ้นพยักหน้า ก้มหน้าก้มตากินอาหารอย่างเงียบงันเสียงฟ้าร้องดังมาจากนอกหน้าต่าง สายฟ้าแลบสว่างวาบบนท้องฟ้า ตรงขอบฟ้า มีจุดแสงสีทองค่อยๆ ลอยขึ้นมาอย่างเลือนราง“อากาศวันนี้เป็นอะไรไปเนี่ย?” ป้าพูดพลางกินข้าว “ทั้งฟ้าร้อง ทั้งแผ่นดินไหว ผ่านไปครึ่งวันแล้ว ยังไม่เห็นแสงแดดเลย”“ไม่รู้ว่าเสื้อผ้าที่ตากไว้ตรงระเบียงจะแห้งเมื่อไหร่ คืนนี้แม่ต้องใส่ไปทำงานที่โรงงานด้วย… อ้อ ใช่
