แล้ว อาหารเย็นวันนี้ลูกต้องทำเองนะ แม่เข้ากะดึก คืนนี้คงกลับมาไม่ทัน”หยางจิ้นพยักหน้ารับ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า“แม่ครับ”“หืม?”“แม่เลี้ยงดูผมกับพี่ชายมาสิบกว่าปี ผ่านชีวิตที่ยากลำบากมาทั้งชีวิต……แม่เสียใจไหม?”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ป้าก็ตกตะลึง ก่อนจะหัวเราะแล้วด่าว่า “พูดอะไรโง่ๆ มีลูกที่รู้ความอย่างลูกกับพี่ชาย แม่ดีใจจะแย่แล้ว!”“อีกอย่าง ชีวิตที่ยากลำบากเป็นยังไง แม่โตมากับชีวิตที่ยากลำบากอย่างนั้น ตอนนี้ถ้าให้แม่ไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่ๆ แม่ก็คงไม่ชิน”ป้าเงยหน้ามองรอบๆ บ้านที่คับแคบแต่คุ้นเคยนี้ แล้วยิ้มออกมา “อยู่บ้านแบบนี้แหละ สบายใจที่สุด”หยางจิ้นมองรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ เขาตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นใบหน้าอ่อนเยาว์ก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา“งั้น……ต่อไป เมื่อทุกอย่างจบลง เมื่อพี่ชายกลับมา พวกเรากลับมาอยู่บ้านหลังเก่านี้ด้วยกันนะ?”“แม่ก็อยากอย่างนั้นนะ” ป้ายิ้มพลางส่ายหัว “แต่ว่าลูกกับพี่ชายก็ต้องมีเมียกันสักวัน จะมาอยู่กับยายแก่อย่างแม่ในที่แบบนี้ได้ยังไง ต่อไปแค่พวกลูกกลับมาเยี่ยมบ่อยๆ แม่ก็ดีใจแล้ว”สิ้นเสียง ป้ามองปลายนิ้วของตัวเองด้วยความตกตะลึงจุดแสงสีทองกำลังกระจายออกมาจากปลายนิ้วทีละจุดเธอมองภาพนี้อย่างงงงวย “นี่… มันเกิดอะไรขึ้น?”ริมฝีปากของหยางจิ้นสั่นเทาเล็กน้อย ใบหน้าเริ่มซีดขาว แต่ก็ยังพยายามรักษารอยยิ้มไว้ เขาพูดเบาๆ กับป้าว่า“คุณแม่ ไม่ต้องกลัวนะ……ทุกอย่างจะเรียบร้อย”ป
