้าเพ่งพินิจจุดแสงเหล่านี้ มันแผ่จากปลายนิ้วไปถึงฝ่ามือ ความสงสัยในดวงตาก็ยิ่งทวีคูณขึ้น“อาจิ้น แม่กำลังจะ……จากไปแล้วใช่ไหม?”หยางจิ้นอ้าปาก อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับพูดไม่ออก ได้แต่กำมือแน่น แล้วค่อยๆ ก้มหน้าลง…มือข้างหนึ่งค่อยๆ เชยคางของเขาขึ้นในดวงตาของป้าเหมือนมีบางอย่างเพิ่มขึ้นมา ความทรงจำที่ถูกเก็บงำไว้เปิดออก เธอรู้ชะตากรรมของตัวเองแล้วจึงเช็ดน้ำตาของเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน ใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมายเผยรอยยิ้มอ่อนโยน“อาจิ้น แม่ต้องไปแล้ว”หยางจิ้นไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป น้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขายืนขึ้นและกอดแม่ของตัวเองไว้แน่น พลางพูดด้วยเสียงสะอื้น“แม่ครับ คุณแม่……ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆ…”“สิบปีก่อน พวกเรายังวนเวียนอยู่ในวัฏสงสาร จนไม่สามารถมาทันเหตุการณ์นี้ ไม่สามารถยืนอยู่เบื้องหน้าพวกคุณ และหยุดยั้งโศกนาฏกรรมครั้งนี้ได้……”“พวกเราไม่สามารถช่วยชีวิตคนนับล้านได้……และก็ไม่สามารถช่วยคุณได้ด้วย”“ผมขอโทษ……”ป้ากอดหยางจิ้นไว้อย่างงุนงง ในดวงตาปรากฏแววสงสัย“อาจิ้น ลูก……”หยางจิ้นเงยหน้าขึ้นสบตากับป้า ในดวงตาสีแดงก่ำปรากฏประกายบางเบาป้าพึมพำ “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้……ลูกคือ……ชั่วชีวิตของฉัน ไม่คิดว่าจะมีลูกที่พิเศษเช่นนี้”หยางจิ้นกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือจนหยดเลือดไหลออกมา……เขาถอยหลังสองก้าว ค่อยๆ คุกเข่าลงตรงหน้าป้า แล้วโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง“ลูก หยางจิ้น
