หยดลงมาจากขนของสุนัขร้ายสีดำ มันค่อยๆ อ้าปากอันใหญ่โตสีแดงฉาน ดวงตาอันดุร้ายจ้องมองการ์มไม่ละสายตามันเหมือนทรราชผู้โหดเหี้ยม!การ์มกลัวผู้พิทักษ์แห่งนรกภูมิตัวนี้ มองสุนัขร้ายสีดำอย่างระแวดระวัง ถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่สุนัขร้ายสีดำดูเหมือนจะไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมันไป ยังคงค่อยๆ ก้าวเข้ามาทีละก้าวที่ไกลออกไป“หมาตัวนี้……ทำไมถึงดูเหมือนเจ้าดำน้อยจัง” หลินชีเยี่ยมองภาพนี้พลางพึมพำถึงแม้หลินชีเยี่ยจะรู้ว่าเรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อเพียงใด แต่ความจริงก็เป็นเช่นนั้นเส้นขนสีดำ รอยย่นบนใบหน้า แม้แต่รอยแผลเป็นที่หน้าผากก็เหมือนกันไม่มีผิด สิ่งเดียวที่แตกต่างคือดวงตาที่ดุร้ายกระหายเลือดคู่นั้น และบุคลิกที่เฉียบคมไร้เทียมทาน!หากไม่นับรูปลักษณ์ภายนอก หลินชีเยี่ยก็ยากที่จะเชื่อมโยงสุนัขร้ายกาจตัวนี้กับหมาจรจัดที่โง่เง่านั่นได้เขาก้มมองเหรียญตราในมือ แล้วยิ้มขมขื่น ก่อนจะเก็บมันกลับไปดูเหมือนว่า คราวนี้คงไม่ได้ใช้แล้ว…โลกิมองไปยังสุนัขร้ายที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่คาดคิด ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น“นั่นมันตัวอะไร? มันโผล่มาจากไหน?”ลู่อู๋เหวยแย้มยิ้มเล็กน้อย “นายลองเดาดูสิ?”โลกิชำเลืองมองลู่อู๋เหวย แล้วแค่นเสียงเย็นชา “ช่างเถอะ… มันไม่สำคัญหรอก ยังไงฉันก็ได้สิ่งที่ต้องการมาแล้ว”เขาเงยหน้ามองไปอีกฝั่ง เห็นเงาร่างสองร่างพุ่งเข้ามา ในชั่วพริบตาก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขาซือเสี่ยวหนานยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเรีย
