บเฉย ยื่นม้วนหนังแกะในมือออกมา พูดช้าๆ ว่า“ฉันเอาสิ่งที่คุณต้องการมาให้แล้วค่ะ”เมื่อลู่อู๋เหวยเห็นม้วนหนังแกะนั้น สีหน้าพลันเปลี่ยนไปในทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดโลกิยิ้มเยาะ เขารับม้วนหนังแกะมา มองซือเสี่ยวหนานด้วยความชื่นชม“ทำได้ดีมาก”เขาก้มตัวลง กระซิบข้างหูของซือเสี่ยวหนานพร้อมรอยยิ้ม“สมแล้วที่เป็นคนที่ฉันเลือก……”ซือเสี่ยวหนานขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรโลกิเหลือบมองที่ด้านหลังของหญิงสาว ดวงตาหรี่ลง ราวกับงูพิษที่กำลังระแวดระวัง“เขาเป็นใคร?”เหลิ่งเซวียนยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความสงบนิ่ง“สาวกของฉัน” ซือเสี่ยวหนานตอบอย่างเฉยเมยโลกิเพ่งพินิจเหลิ่งเซวียน หลังจากยืนยันว่าอีกฝ่ายมีพันธวิญญาณจริงๆ ก็ลดความระแวดระวังลง ก่อนจะเดินไปข้างกายซือเสี่ยวหนาน แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า“หาคนรับใช้สักคนก็ได้ แต่อย่าให้มากเกินไป คนที่จะเดินทางไปกับพวกเรา……ยิ่งน้อยก็ยิ่งดี”ซือเสี่ยวหนานพยักหน้าเงียบๆโลกิเก็บม้วนหนังแกะในมือกลับเข้าอก หันไปมองลู่อู๋เหวยที่มีสีหน้าหนักอึ้ง แล้วพูดอย่างเย้ยหยันว่า“ฉันบอกแล้วไงว่า [ความแค้นของพระศิวะ] จะต้องเป็นของฉัน……”ดวงตาของลู่อู๋เหวยเปล่งประกาย ทั่วทั้งร่างสั่นไหว แล้วพุ่งตัวไปอยู่ตรงหน้าโลกิทันที ปลายนิ้วยื่นออกไปสัมผัสร่างของอีกฝ่าย……โลกิขมวดคิ้ว ร่างกายบิดเบี้ยวอย่างประหลาด ในชั่วพริบตาก็เปลี่ยนเป็นงูพิษสีเขียวมรกตหลายตัว กระจายออกไปในวินาถ
