ภาพถ่ายเหล่านั้น ล้วนเป็นภาพของหน่วย 136ภาพพวกเขาปิกนิกในสวนสาธารณะ หัวเราะและพูดคุยกันภาพพวกเขาในสำนักงาน ต้อนรับหลินชีเยี่ยที่กลับมาจากค่ายฝึกอบรมภาพที่พวกเขาอยู่ด้วยกันในคืนวันสิ้นปี สัญญาว่าจะพบกันอีกครั้งในปีหน้า และเมาจนไม่ได้สติภาพหลินชีเยี่ย ซือเสี่ยวหนาน และหงอิง เดินออกจากโรงเรียนอย่างองอาจ หลังจากที่ทำภารกิจอสรพิษหนานต้าสำเร็จภาพในวันฝังศพของจ้าวคงเฉิง หงอิงแกะสลักหน้าหลุมศพ ส่วนคนอื่นๆ แอบดูอยู่บนภูเขาภาพซือเสี่ยวหนานมารายงานตัวที่หน่วย 136 เป็นครั้งแรกภาพซือเสี่ยวหนานทำภารกิจสำเร็จเป็นครั้งแรก ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มแห่งความสุข กระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง……ซือเสี่ยวหนานมองภาพที่ล่องลอยอยู่ในอากาศอย่างเหม่อลอย ราวกับเป็นเศษเสี้ยวความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเธอความสุข ความปลื้มปีติ และความพึงพอใจที่เคยผ่านมา……เหมือนภาพยนตร์ที่ฉายผ่านตาเธอทีละฉาก…สิ่งเหล่านี้……คือความทรงจำของเธอคือความทรงจำของเธอกับเมืองนี้ และกับผู้คนเหล่านี้ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาร่างกายที่อบอุ่นพิงอยู่ด้านหลังเธอ เหลิ่งเซวียนที่มุมปากยังคงมีเลือดไหลอยู่ ยื่นแขนข้างเดียวที่เหลืออยู่ออกมาโอบกอดเธอเบาๆ จากด้านหลังน้ำเสียงอ่อนโยนดังข้างหู“การแบกรับทุกสิ่งเพียงลำพัง……มันเจ็บปวดมากใช่ไหม?”ซือเสี่ยวหนานสั่นสะท้าน ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป หยาดน้ำตาร้อนผ่าวไหลรินจากหางตา ร่ำไห
