จากผ้าผืนนี้……นี่คือ [ผ้าไร้พันธะ] ของซือเสี่ยวหนานเขามองไปยังที่ไกลๆ อย่างเหม่อลอย…ถ้าหาก [ความแค้นของพระศิวะ] ของจริงยังอยู่กับเขา แล้วสิ่งที่ซือเสี่ยวหนานเอาไป… คืออะไร?……นอกเมืองสีหน้าของหลินชีเยี่ยที่กำลังรักษาเวทย์ผนึกอยู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย คลื่นเวทมนตร์รอบตัวเริ่มปั่นป่วนขึ้นมาแกร๊ก!รอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนพีระมิดน้ำแข็งขนาดมหึมา จากนั้นก็แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว น้ำค้างแข็งสีขาวแพร่กระจายอยู่ในอากาศ รอยร้าวบนตัวพีระมิดกำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว“ถึงขีดจำกัดแล้ว……” หลินชีเยี่ยพึมพำกับตัวเอง เมื่อเห็นพีระมิดที่กำลังพังทลายลงเวทย์ผนึกขั้นสูงสามชั้นที่ปลดปล่อยออกมาจากขั้นพิภพ สามารถยื้อคราเคนได้นานขนาดนี้ก็ถือว่าถึงขีดจำกัดแล้ว ช่องว่างระหว่างขอบเขตเป็นเหมือนเหวลึกที่ไม่อาจข้ามได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับขอบเขตที่สูง“เขาใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว” เซี่ยซือเหมิงที่กำลังล้อมปราบการ์มอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นเหตุการณ์นี้ ดวงตาฉายแววกังวล เธอหันไปมองการ์มที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งแม้จะบาดเจ็บทั่วร่าง แต่กลับดุร้ายยิ่งกว่าเดิม จึงสบถออกมาว่า“บ้าเอ๊ย! ทำไมมันถึงแข็งแกร่งขนาดนี้นะ?!”“มันกำลังจะกลายเป็นเทพแล้ว” ข่งซางขมวดคิ้วแน่น “ผู้พิทักษ์แห่งนรกภูมิ ไม่ใช่สิ่งที่จะจัดการได้ง่ายๆ นะ”“แต่ว่าพวกเราไม่มีเวลาแล้ว” ดวงตาของเซี่ยซือเหมิงฉายแววเด็ดเดี่ยว “ถ้าเราไม่สามารถฆ่ามันได้ในเวลาอันสั้นคราเคนอีกตัวก็จะหลุดอ
