เท่านั้น”เขาหรี่ตามองยักษ์น้ำค้างแข็งที่กำลังบุกเข้ามาข้างหน้า กำดาบน้ำแข็งในมือแน่น แสงสะท้อนออกมาจากเลนส์แว่นตา“ถึงอย่างไร……ถ้าบ้านถูกทำลาย ผมก็จะไม่มีที่ไปจริงๆ”เฉินมู่เหยี่ยมองเขาอย่างจริงจัง ครู่หนึ่งต่อมา มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย “คุณอายุน้อยกว่าที่ผมคิดไว้ คนหนุ่มสาว……มักจะมีความหวังเสมอ แม้ว่าจะไม่มีปาฏิหาริย์แล้วก็ตาม……”“ปาฏิหาริย์?” อันชิงอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณกำลังพูดถึงอะไร?”“ไม่มีอะไร บางทีในอนาคตคุณอาจจะเข้าใจ” เฉินมู่เหยี่ยส่ายหน้า สายตากลับไปจับจ้องที่ยักษ์น้ำค้างแข็งตรงหน้าอีกครั้ง แล้วพุ่งเข้าไปอีกรอบ!อันชิงอวี๋ตามไปติดๆ!ร่างสีแดงและสีดำสองร่างพุ่งเข้าไปในหมู่ยักษ์ ราวกับดาบสองเล่ม ในพริบตาก็ตัดเป็นทางผ่านสองทาง อันชิงอวี๋เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วกระโดดขึ้นไปบนหัวยักษ์ตนหนึ่ง ยกดาบน้ำแข็งในมือขึ้นสูง แล้วฟันศีรษะยักษ์ตนนั้นออกเป็นสองซีก!เลือดกระเซ็นใส่เลนส์แว่นตาของอันชิงอวี๋ เขาจ้องมองสมองยักษ์ที่เผยออกมาสู่อากาศตรงหน้า ดวงตาเคลือบด้วยแสงสีเทาเขากำลังวิเคราะห์!“ที่แท้ก็มีโครงสร้างแบบนี้……” อันชิงอวี๋พึมพำเขาเงยหน้าขึ้น สะบัดดาบน้ำแข็งในมือออกไปทันที ปักเข้าไปที่หว่างคิ้วของยักษ์อีกตนในชั่วพริบตา ในวินาทีที่ปลายดาบแทงเข้าไปในหว่างคิ้ว ยักษ์ตนนั้นก็ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด แล้วล้มลงกับพื้นเสียงดังสนั่น หมดลมหายใจไปอย่างสิ้นเชิง“หัวหน้าเฉิน!” อันชิงอวี๋หันไปตะโก
