[ตู๊ด~ ตู๊ด~ ตู๊ด~]เสียงรอสายดังขึ้นติดต่อกัน หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที น้ำเสียงห่วงใยของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังมาจากปลายสาย[มู่เหยี่ย? นายใช่ไหมมู่เหยี่ย?]“เปรี้ยง!!”สายฟ้าฟาดลงมาจากเมฆทะมึน ลมพายุพัดกระหน่ำไปทั่วแผ่นดิน บนยอดตึกที่สูงที่สุดของเมืองชางหนาน ชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมนั่งเงียบไม่พูดจาอยู่ที่ขอบดาดฟ้า มองไปยังแสงสว่างมุมหนึ่งนอกเมืองชางหนานหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงตอบว่า“ช่วงนี้……เป็นยังไงบ้าง?”[……ก็ดี] หญิงสาวตกอยู่ในความเงียบ ครู่หนึ่งต่อมา เธอก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ [หลายปีมานี้ ในที่สุดคุณก็ยอมโทรหาฉันสักที]เฉินมู่เหยี่ยไม่ตอบอะไร[คุณรู้ไหม? หลายปีมานี้ ฉันไม่กล้าปฏิเสธสายไหนเลยที่ไม่รู้จัก ฉันคิดอยู่เสมอว่า……ถ้าเป็นคุณโทรมาล่ะ ถ้าฉันพลาดไปจะทำยังไง? ถ้าคุณอยากกลับมา……จะทำยังไง?] เสียงของหญิงสาวสะอื้นมากขึ้นเรื่อยๆ“วันที่หย่ากัน ฉันก็บอกแล้วว่า……ฉันกลับไปไม่ได้แล้ว” เฉินมู่เหยี่ยพูดเสียงเบา[ทำไม?! ทำไมถึงไม่ได้!?] หญิงสาวตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง [คุณเป็นตำรวจปราบปรามยาเสพติด! งานของคุณอันตรายมาก! ฉันรู้นะ! ฉันไม่กลัวตาย!! ฉันยอมรับความเสี่ยงนี้เพื่ออยู่กับคุณแต่ว่า แต่ว่าทำไม……หลังจากเรามีลูกแล้ว คุณถึงต้องจากฉันไป? มีอะไรเกิดขึ้นกับตัวคุณกันแน่?!]หญิงสาวร้องไห้จนพูดไม่ออก [คุณรู้ไหม? ปีนี้เสี่ยวหยางขึ้น ป.1 แล้ว……ตอนแนะนำตัวในห้อง เขามักจะบอกว่าพ่อของเขาเป็นตำรวจป
