โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า“ชนะแล้ว!”หลี่อี้เฟยผลักไพ่นกกระจอกตรงหน้าล้มลง แล้วพูดพร้อมรอยยิ้มอาจูที่นั่งอยู่ทำหน้าเศร้า ส่งกระดาษยับๆ แผ่นหนึ่งให้หลี่อี้เฟย บนนั้นเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่ไว้ว่า‘คูปองกวาดพื้นของอาจู’นิกซ์และเมอร์ลินก็ยิ้มแล้วส่งกระดาษคนละแผ่น เป็น ‘คูปองทำอาหารของอาจู’ และ ‘คูปองอุ่นเตียงของอาจู’ตามลำดับหลี่อี้เฟยถือคูปองทั้งสามไว้ในมือ มองอาจูด้วยรอยยิ้ม แล้วโบกคูปองในมือ “อาจู พรุ่งนี้ฝากเรื่องกวาดพื้นและทำอาหารด้วยนะ แล้วคืนนี้มาอุ่นเตียงที่ห้องฉันด้วย”อาจูเม้มปาก พูดอย่างน้อยใจ “ทั้งที่เล่นไพ่กันสี่คน ทำไมคูปองของสามคนถึงเป็นงานของผมหมดล่ะ?”“รุ่นพี่ต้องให้โอกาสรุ่นน้องได้แสดงฝีมือบ้าง นี่เป็นวัฒนธรรมองค์กรของเรานะ” หลี่อี้เฟยยิ้มอย่างใจดำ ชี้ไปที่คูปองอีกไม่กี่ใบตรงหน้าตัวเอง “แล้วนี่ก็มีคูปองงานของฉันด้วยไม่ใช่เหรอ? ถ้ามีฝีมือก็มาเอาชนะให้ได้สิ”อาจูพูดอย่างโกรธๆ “นายรังแกฉัน! หงเหยียนมาทีหลังฉันอีก ทำไมเธอไม่ต้องทำงานพวกนี้ล่ะ?”“ตอนนี้หงเหยียนทำได้แค่งานง่ายๆ เท่านั้น ตอนนี้โรงพยาบาลของเรายังต้องพึ่งนายอยู่นะอาจู!” หลี่อี้เฟยนอนพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ แล้วดีดนิ้วเรียกหงเหยียนที่ยืนอยู่ด้านหลัง“หงเหยียน ช่วยชงคาปูชิโนให้คุณย่าหน่อย แล้วก็ชาผีเสื้อสีเขียวอย่างดีให้ท่านเมอร์ลินด้วย”หงเหยียนเอียงคอ ดูเหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่หลี่อี้เฟยพูดหลี่อี้เฟยถอนหายใจ “เอาน้ำมาให้พ
