วกเราสามแก้ว”คราวนี้หงเหยียนเข้าใจแล้ว เธอหันหลังเดินไปที่ครัว สักพักก็กลับมาพร้อมน้ำสามแก้ว วางไว้ตรงหน้าทั้งสามคนเมอร์ลินยกแก้วขึ้น ส่ายหัว “เสี่ยวหลี่ ทำไมในน้ำไม่มีโกจิล่ะ? แบบนี้ไม่บำรุงสุขภาพนะ”หลี่อี้เฟยมุมปากกระตุกเล็กน้อย “ท่านเมอร์ลิน โรงพยาบาลของเรา……มันก็ไม่ได้ปลูกโกจิเบอร์รี่นะ!”เมอร์ลินถอนหายใจ สีหน้าดูเหมือนจะผิดหวังเล็กน้อย เขาหยิบไพ่ขึ้นมาใบหนึ่งแล้วโยนออกไป“หนั่ง”“กิน!” ตาของหลี่อี้เฟยเป็นประกาย!แน่นอนว่า ตาของหงเหยินที่ยืนอยู่ด้านหลังก็เป็นประกายเช่นกัน“โฮ่ง!”หงเหยินกัดโต๊ะกลมเข้าไปคำหนึ่ง ฟันขาวๆ ของเธอกัดโต๊ะลงไปครึ่งหนึ่ง ไพ่นกกระจอกบนโต๊ะก็ไหลเข้าไปในปากของเธอ เธอเคี้ยวมันจนได้ยินเสียงกรอบแกรบอาจู “……”หลี่อี้เฟย “……”เมอร์ลิน “……”นิกซ์มองหงเหยินด้วยสายตาอ่อนโยนพลางยิ้มกล่าวว่า “หลานสาวคนโตของข้าฟันแข็งแรงจริงๆ!”ขณะที่หลี่อี้เฟยกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ร่างในชุดขาวก็ปรากฏขึ้นที่ประตูอย่างกะทันหัน เขาลุกพรวดขึ้นยืนหลังตรง โค้งคำนับให้หลินชีเยี่ย แล้วตะโกนพร้อมกับอาจูที่อยู่ข้างๆ ว่า“สวัสดีท่านผู้อำนวยการ!”พูดจบ เขาก็ขยิบตาให้หงเหยินที่อยู่ข้างๆหงเหยินที่กำลังเคี้ยวไพ่นกกระจอกอยู่ “*……&@#!#*”หลินชีเยี่ยมองพวกเขาอย่างแปลกๆ ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะชื่นชมวัฒนธรรมองค์กรที่หลี่อี้เฟยสร้างขึ้นอย่างพิถีพิถัน แต่เดินตรงไปหาเมอร์ลินแล้วพูดว่า“ท่านเมอร์ลิน ขอคุยด้วยสักหน่อยได้
