ีเยี่ยจมอยู่กับความคิด เมอร์ลินจึงไม่รบกวน แต่ลุกขึ้นเงียบๆ แล้วเดินออกจากห้องหนังสือไปหลินชีเยี่ยนั่งอยู่ในห้องหนังสือตามลำพังทั้งเช้า นับตั้งแต่มาถึงโรงพยาบาลจิตเวช นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอยู่ในโรงพยาบาลนานขนาดนี้เพราะเวลาที่เขาอยู่ในโรงพยาบาล ในสายตาคนอื่นเขาดูเหมือนกำลังเหม่อลอย ถ้าเหม่อทั้งเช้าจริงๆ คนคงคิดว่าเด็กคนนี้โง่ไปแล้วแต่ตอนนี้ แม้เขาจะกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ก็ได้แต่รอคอยอย่างวิตกกังวลให้โชคร้ายมาเยือน แทนที่จะเป็นเช่นนั้น จะไม่ดีกว่าหรือที่จะพยายามหาทางรอดที่นี่นอกห้องหนังสือ หลี่อี้เฟย อาจู รูบิค และหงเหยียนทั้งสี่คนแอบมองเข้าไปในห้อง กำลังจะพูดอะไรบางอย่างทันใดนั้นประตูห้องหนังสือก็เปิดออกหลินชีเยี่ยเดินออกมาจากห้องหนังสืออย่างรวดเร็ว ไม่สนใจพยาบาลทั้งหลาย เดินตรงไปหาเมอร์ลินที่กำลังงีบหลับอยู่ในสวนเขาสูดหายใจลึก เหยียบบนพนักวางแขนของเก้าอี้ แล้วพูดอย่างจริงจัง“ท่านเมอร์ลิน คุณหาความลับของโลกแห่งความจริงเจอหรือยังครับ? ยังนอนหลับได้อีกเหรอ?!”
