ตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย“แปลก……”“อะไรเหราครับ?”“แม้ข้าจะมองไม่เห็นเส้นทางโชคชะตาของเจ้า แต่……เส้นทางโชคชะตาของตัวข้าเอง ดูเหมือนจะมีจุดตัดที่ใกล้ชิดกับเจ้ามากขึ้น?” เมอร์ลินครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยปากอย่างไม่แน่ใจ“บางที……กุญแจสำคัญในการหลีกเลี่ยงคราวเคราะห์ของเจ้า อาจเกี่ยวข้องกับข้า?”หลินชีเยี่ยอึ้งไป จากนั้นดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมาเมอร์ลินในฐานะผู้ป่วยคนที่สองของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า นอกจากจะออกจากโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้แล้ว โชคชะตาของตัวเขาเองจะไม่ส่งผลกระทบต่อโลกภายนอก นั่นก็หมายความว่า……ในอนาคตอันใกล้ เมอร์ลินจะออกจากโรงพยาบาลแห่งนี้?ต่างจากพนักงานในโรงพยาบาล ผู้ป่วยที่ต้องการออกจากที่นี่มีเพียงวิธีเดียว นั่นคือความคืบหน้าในการรักษาต้องถึง 50%หลินชีเยี่ยเงยหน้าขึ้นมองความคืบหน้าในการรักษาของเมอร์ลินอีกครั้ง ยังคงอยู่ที่ 41% ห่างจาก 50% อีกไม่น้อย ที่สำคัญที่สุดคือ ความคืบหน้าในการรักษาของเขาไม่ได้เพิ่มขึ้นเลยตั้งแต่สองเดือนก่อนการจะผลักดันให้แถบความคืบหน้าถึง 50% ในเวลาอันสั้น จะง่ายได้อย่างไร?หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วมองเมอร์ลินที่อยู่ตรงหน้า แล้วจมอยู่ในห้วงความคิดเมื่อยาไม่มีผลต่อเมอร์ลินแล้ว หากไม่มีความคืบหน้าที่น่าตื่นเต้น ก็คงยากที่จะเพิ่มความคืบหน้า 9% ในเวลาอันสั้น แล้วจะทำอย่างไรถึงจะสร้างความคืบหน้าที่น่าตื่นเต้นได้?ต้องเริ่มจากรากเหง้าของโรคนี่แหละ!เห็นหลินช
