ีรษะอย่างแข็งทื่อ แล้วเดินช้าๆ ไปทางเมืองตามทิศทางที่ความมืดเคลื่อนไปในความมืดนี้ เส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตายดูเหมือนจะหายไปเงาดำนี้ค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่เมืองอย่างเงียบเชียบ กลิ่นอายแห่งความตายแผ่ซ่านไปในอากาศ……จนกระทั่งได้พบกับชายคนนั้นบนพื้นหิมะสีขาวบริสุทธิ์ มีชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง สวมเสื้อคลุมสีแดงเข้มธรรมดานั่งอยู่ อายุราวสี่สิบกว่าปี ข้างๆเขามีดาบดาราปักอยู่บนพื้นหิมะเขาเงยหน้ามองความมืดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาบนท้องฟ้า แล้วล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า คาบไว้ที่มุมปากจุดไฟอย่างไม่รีบร้อนในชั่วขณะที่เปลวไฟลุกโชน แสงพุทธะสีทองสว่างจ้าแผ่ขยายออกจากตัวเขาเป็นศูนย์กลาง ราวกับคลื่นทะเลสีทองที่โหมซัดเข้าสู่ความมืดเบื้องหน้า เสียงสวดมนต์แผ่วเบาดังก้องในอากาศ!ความมืดถูกเขาสกัดไว้เบื้องหน้าชายคนนั้นถอนหายใจ ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ชักดาบดาราข้างกายออกมา มองไปยังความมืดที่ไกลออกไป แล้วเอ่ยปากช้าๆ“ขอแนะนำตัวหน่อย ผมคือผู้บัญชาการสูงสุดของหน่วยพิทักษ์ราตรีแห่งต้าเซี่ย เยี่ยฟ่าน”ที่ขอบฟ้า มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในความมืด ราวกับสายลมอ่อน ค่อยๆ พัดมา หยุดตรงหน้าเยี่ยฟ่านในชั่วขณะที่เขาปรากฏตัว ป่าเขานับสิบกิโลเมตรก็เหี่ยวเฉาในพริบตา หิมะขาวโพลนราวกับถูกย้อมด้วยหมึกกลิ่นอายแห่งความตายอันเข้มข้นแผ่ซ่านไปทั่วฟ้าดิน“ท่านเยี่ยฟ่าน” เงาร่างอันว่างเปล่านั้นเอ่ยปากช้าๆ “ข้ารู้จักท่าน ในสงครามเทพเมื่อสิบปีก่
