มามากมาย เสียงดังสนั่นราวกับจรวดระเบิดก้องกังวานไปทั่วท้องฟ้ามหันตภัยที่สามารถทำลายเมืองได้ทั้งเมือง ถูกสลายไปอย่างง่ายดายเช่นนี้เองบนเฮลิคอปเตอร์ สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังร่างที่ค่อยๆ เดินมาริมชายฝั่งท่ามกลางพายุลมฝน เมืองที่พร่าเลือนเบื้องล่าง พื้นเต็มไปด้วยเศษเสี้ยวของเงาสะท้อนชายหนุ่มคนหนึ่งอุ้มหีบยาวเดินผ่านถนนที่แตกร้าว ปลายผมเปียกชุ่มด้วยน้ำฝนลู่ลงมาบังตา สายลมพัดชายเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาปลิวไสว เขาก้มหน้าเดินทีละก้าวมุ่งสู่ชายหาดเสียงคำรามดังสนั่น……ผิวน้ำปั่นป่วนอีกครั้ง ในวินาถัดมา คลื่นยักษ์ที่ใหญ่กว่าเดิมพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ฉีกเมฆหนาทึบ คำรามกึกก้องถาโถมเข้าใส่แผ่นดิน!ชายหนุ่มยังคงเดินก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง ราวกับไม่สนใจสิ่งใดภายนอกมือของเขายกขึ้นเบาๆ แตะลงบนหีบยาวในอ้อมแขนอีกครั้ง“ชิ้ง!!”เสียงกระบี่ดังขึ้นอีก คลื่นยักษ์ถูกทะลวงในพริบตา พลังกระบี่นับไม่ถ้วนฉีกคลื่นเป็นสายฝนกระจายไปทั่วผืนน้ำในชั่วพริบตาฝีเท้าของเขาไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อยก้าว……ก้าว……และก้าว……เขาเดินมาถึงชายหาด หยุดยืนข้างต้นไม้ใหญ่ที่หักโค่นเขาก้มหน้ามองทะเลที่ปั่นป่วนแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินเพียงคนเดียวว่า“เบื้องหน้าคือต้าเซี่ย เทพเจ้าห้ามล่วงล้ำ”เสียงของเขาเบามาก ท่ามกลางเสียงคลื่นทะเลที่กึกก้องนี้ เหมือนเสียงยุงที่แผ่วเบา แต่ทันทีที่เสียงของเขาดังขึ้นทะเลอันเดือดพล่านตรงหน้าก็ราวกับมีคนกดปุ่ม
