ออย่างไม่ใส่ใจ นั่งอยู่บนพื้นห้องนักบินอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง หาวหวอดใหญ่ ตรงหน้าเขาคือเวินฉีโม่ที่ถูกตรึงแขนขาไว้กับผนังห้องนักบิน“เสียงดังรบกวนใช่ไหม?” เจ้าของร้านเหล้ายิ้มเวินฉีโม่ขมวดคิ้ว มองเจ้าของร้านเหล้าแวบหนึ่ง แล้วมองปีศาจตัดนิ้วที่ถือมีดสั้นยืนยิ้มเยาะอยู่ตรงหน้า ก่อนจะพูดเสียงเรียบ“การกระทำของแกไม่มีความหมาย นี่เป็นเพียงเครื่องบินขนาดเล็ก แม้ว่าแกจะสังเวยฉันและผู้โดยสารทั้งหมดบนเครื่องบิน วิญญาณก็ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้พิธีกรรมสำเร็จ”“ถูกต้อง ไม่เพียงพอจริงๆ” เจ้าของร้านเหล้าพยักหน้า เขาถอดแม็กกาซีนออกจากปืนอย่างไม่ใส่ใจแล้วใส่กลับเข้าไปใหม่ ราวกับเป็นชายวัยกลางคนที่ไม่มีอะไรทำ “แต่ถ้าเพิ่มคนบนพื้นดินล่ะ?”เวินฉีโม่สีหน้าเคร่งเครียดขึ้น “แกต้องการให้เครื่องบินลำนี้ตกลงในเขตที่อยู่อาศัย? แกบ้าไปแล้วเหรอ?!”“เพื่อให้ท่าน ‘เบลล์ แคลนเดอร์’ ผู้ยิ่งใหญ่ฟื้นคืนชีพ การสังเวยชีวิตและวิญญาณของพวกเขาถือเป็นเกียรติแล้ว” เจ้าของร้านเหล้ายื่นมือออกมาลูบลูกแก้วคริสตัลขนาดเท่าฝ่ามือที่อยู่ข้างๆ เบาๆ ภายในลูกแก้วคริสตัลมีแมลงตัวเล็กขนาดเท่าเล็บหัวแม่มือ มันนิ่งไม่ขยับราวกับตายแล้วสายตาของเจ้าของร้านเหล้าที่มองแมลงตัวนั้นเต็มไปด้วยความเคารพบูชาและความคลั่งไคล้“เบลล์ แคลนเดอร์?” เวินฉีโม่ตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนี้ “แมลงตัวนั้นน่ะเหรอ?”ที่เวินฉีโม่ประหลาดใจไม่ใช่เพราะตัวแมลงเอง แต่เป็น
