ในระเบียงทางเดินที่โล่งและสะอาดเอี่ยม มีเงาสองร่างเดินตามกันไปข้างหน้าที่ปลายระเบียง มีประตูอัตโนมัติทำจากโลหะ ข้างประตูมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ กำลังพิงผนังหาวหวอดเมื่อเห็นคนสองคนเดินมา เขาก็ตื่นตัวขึ้นทันที ลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง“ขอดูบัตรประจำตัวด้วยครับ” เขาเอ่ยปากอย่างจริงจังหลินชีเยี่ยหยิบเหรียญตราออกมายื่นให้เขา อีกฝ่ายมองอย่างพินิจพิเคราะห์แล้วเอ่ยปากอย่างประหลาดใจ“อ้อ คุณก็คือหน่วยพิทักษ์ราตรีคนใหม่นั่นเอง ขออภัยที่ไม่ทราบ” เขาค้อมตัวให้หลินชีเยี่ยเล็กน้อย คืนเหรียญตราให้ด้วยสองมือ พร้อมกับมองคนที่อยู่ด้านหลังหลินชีเยี่ยอย่างแปลกใจ“พี่หลิน คนนี้คือ……”“อ๋อ เขาคือผู้เชี่ยวชาญที่ฉันเชิญมาดูศพ” หลินชีเยี่ยเก็บเหรียญตรา พูดอย่างสงบ“ได้ครับ ผมจะเปิดประตูให้เดี๋ยวนี้”ชายหนุ่มเปิดกล่องเล็กๆ ข้างประตูโลหะ ป้อนรหัสสิบกว่าหลัก ประตูโลหะก็เปิดออก เผยให้เห็นทางเดินด้านในอันชิงอวี๋ที่สวมเสื้อเชิ้ตและหน้ากากเดินตามหลินชีเยี่ยเข้าไป เอ่ยปากอย่างแปลกใจ“การรักษาความปลอดภัยที่นี่หละหลวมขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันนึกว่าจะต้องตรวจค้นตัว ลงทะเบียนอะไรบ้าง”“นี่ก็แค่ห้องเก็บศพเท่านั้น จะต้องยุ่งยากขนาดนั้นทำไม ส่วนสถานที่ที่เป็นความลับสำคัญจริงๆ คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีอยู่จริงหรือเปล่า อย่าว่าแต่จะเดินเข้าไปอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้เลย” หลินชีเยี่ยตอบในที่สุด เขาก็พาอันชิงอวี๋มาด้วย ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แต่เพราะ
