บทที่ 123 จงกลายเป็นกระบี่คู่ชีวิตของข้า
“เจ้านาย ได้โปรดอย่าทอดทิ้งข้าเลย!”
ใบหน้าของหงชี่อาบไปด้วยความสิ้นหวัง นางอ้อนวอนเมิ่งฝานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่แฝงความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง
ลึก ๆในใจนางเคยหวั่นเกรงเรื่องนี้มาตลอด ยามที่เมิ่งฝานรุดหน้าไปอย่างก้าวกระโดด นางเกรงว่าสักวันตนเองจะกลายเป็นเพียงภาระที่ไม่คู่ควร และตามแผ่นหลังของเขาไม่ทันอีกต่อไป
ไม่ช้าก็เร็ว… เมิ่งฝานย่อมต้องเสาะหากระบี่เล่มใหม่ที่คู่ควรกับเขามากกว่านาง!
แต่นางไม่คาดคิดเลยว่า วันนั้นจะมาถึงรวดเร็วเพียงนี้
เดิมทีนางประเมินว่า อย่างน้อยต้องรอจนกว่าเมิ่งฝานจะก้าวเข้าสู่ระดับรวมปราณดารา นางจึงจะต้องเผชิญกับชะตากรรมนี้ เพราะในฐานะจิตวิญญาณกระบี่ พลังของนางยังถือว่าเหลือเฟือสำหรับการเป็นอาวุธให้แก่ผู้ฝึกตนระดับเทียนหยวนทั่วไป
ทว่า… เมิ่งฝานหาใช่ผู้ฝึกตนระดับเทียนหยวนธรรมดาไม่
เมื่อคิดถึงจุดนี้ หัวใจของหงชี่ก็ดิ่งวูบลงสู่หุบเหวแห่งความสิ้นหวัง หากถูกทอดทิ้งในตอนนี้ ชาตินี้นางคงไร้สิ้นซึ่งความหวังที่จะล้างแค้นให้แก่ตนเอง
