“สายัณห์สวัสดิ์ ท่านเมอร์ลิน”หลินชีเยี่ยนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามเมอร์ลิน บนโต๊ะมีรูบิคที่เปล่งประกายเล็กน้อย มันค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหาหลินชีเยี่ย ราวกับเป็นเด็กน้อยที่ถูกทำร้ายเด็กหนุ่มเพิกเฉยต่อการกระทำของมัน และเข้าประเด็นทันที“ท่านเมอร์ลิน ที่จริงแล้วผมมาที่นี่เพราะมีบางอย่างอยากถามคุณ……คุณเคยได้ยินเรื่องดาบอามาโนะมุราคุโมะไหมครับ?”เมอร์ลินขมวดคิ้วครุ่นคิด แล้วส่ายหน้า “ต้องขออภัย ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”หลินชีเยี่ยถอนหายใจในใจ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เกินความคาดหมายของเขา เมอร์ลินในฐานะเทพเจ้าโบราณของอังกฤษ ย่อมไม่เคยได้ยินเรื่องราวในเทพปกรณัมของญี่ปุ่น“มันเป็นอาวุธที่มีอยู่ในเทพปกรณัม……สรุปก็คือ ผู้ที่ถูกดาบนี้ฟันจะไม่สามารถรักษาบาดแผลทางร่างกายได้และยังทำร้ายจิตวิญญาณด้วย แม้จะฟื้นคืนชีพก็ไม่อาจรักษาให้หายได้” หลินชีเยี่ยอธิบายให้ฟังสั้นๆ ตามคำบอกเล่าของครูฝึกหง “ผมอยากรู้ว่า มีวิธีรักษาบาดแผลที่เกิดจากอาวุธศักดิ์สิทธิ์ชนิดนี้ไหมครับ?”“บาดแผลทางจิตวิญญาณที่คงอยู่ชั่วนิรันดร์สินะ……” เมอร์ลินครุ่นคิด “แม้ข้าจะไม่รู้จักอาวุธศักดิ์สิทธิ์ชนิดนี้ แต่จากคำอธิบายของเจ้า ตัวมันน่าจะมีคุณสมบัติ ‘นิรันดร์’ และ ‘จิตวิญญาณ’ แฝงอยู่ อาวุธใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับ ‘นิรันดร์’ ล้วนยากที่จะจัดการ”หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น “หมายความว่าไม่มีวิธีรักษาเลยหรือครับ?”“ก็ไม่เชิง” เมอร์ลินครุ่นคิด แล้วชูนิ้วสองนิ้
