ัดพลิ้ว ทั้งสนามเงียบสงบหยวนกังกำเหรียญตราในมือขวาแน่น วางไว้ที่หัวใจของตัวเอง มือซ้ายวางบนด้ามดาบตรงที่เอว เสียงทุ้มต่ำและยิ่งใหญ่ก้องกังวานไปทั่วสนามฝึก“ผม หยวนกัง ปฏิญาณต่อธงแดงของต้าเซี่ย……”ทุกคนพร้อมใจกันกำเหรียญตราไว้ในมือขวา แล้ววางไว้ที่หน้าอก มือซ้ายจับด้ามดาบ เปล่งเสียงอย่างทรงพลัง“ผม หวังลี่……”“ผม หลี่ฉ่าวกวง……”“ฉัน เวินฉิงฉิง……”“ผม เติ้งเหว่ย……”“ผม หลี่เลี่ยง……”“ผม เฉาเยวียน……”“ผม ไป๋หลี่ถูหมิง……”“ผม หลินชีเยี่ย……”“……”ในที่สุด เสียงของทุกคนก็รวมกันเป็นประโยคเดียว“ปฏิญาณต่อธงแดงของต้าเซี่ย!”หยวนกังกล่าวต่อ “หากรัตติกาลพึงมาเยือน!”“–หากรัตติกาลพึงมาเยือน!”“ข้าจะยืนหยัดเบื้องหน้าทุกสรรพสิ่ง!”“–ข้าจะยืนหยัดเบื้องหน้าทุกสรรพสิ่ง!”“ชักดาบข้ามห้วงลึก!”“–ชักดาบข้ามห้วงลึก!”“โลหิตหลั่งรินย้อมนภา!!”“–โลหิตหลั่งรินย้อมนภา!!”พวกเขากำหมัดแน่น ในดวงตามีทั้งความตื่นเต้น ความมุ่งมั่น และความเด็ดเดี่ยว ตัวอักษรสี่บรรทัดนี้จะถูกจารึกไว้ในใจของพวกเขาตลอดไป เหมือนกับที่จารึกไว้บนดาบของพวกเขาตัวไหมที่อยู่ในรังสุดท้ายก็ได้เจาะรังออกมา นับจากวินาทีนี้ พวกเขาคือ ‘หน่วยพิทักษ์ราตรี’การเติบโต บางทีอาจจะง่ายแค่นี้……“ไปละ”“ไปละ”“ฉันก็ไปละ……”“รักษาตัวด้วย อย่าลืมมาหาฉันนะ!”“ฮ่าๆๆ วางใจเถอะ ตอนนั้นฉันจะเลี้ยงเหล้านาย!”“เฮ้ย! อย่าตายนะ! ได้ยินไหม?!”“ไอ้บ้า ฉันน่ะแข็งแกร่งกว่านายอีก จะตายง่ายๆ ได้ยังไ
