งในกล่องเต็มไปด้วยนาฬิกาโรเล็กซ์“ไอ้เด็กนี่……” หลินชีเยี่ยบ่นอย่างขำๆ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเก็บมันเข้ากระเป๋าเดินทางอย่างจริงจังเขาลุกขึ้นยืน มองห้องพักเป็นครั้งสุดท้าย แล้วลากกระเป๋าเดินทางลายคิตตี้สีชมพูเดินออกไปข้างนอกค่อยๆ มีคนเดินออกจากค่ายฝึกอบรมน้อยลงเรื่อยๆ ตึกหอพักก็ว่างเปล่าขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานทั้งค่ายฝึกอบรมก็จมอยู่ในความเงียบสงัดแสงอาทิตย์สีเหลืองนวลทอดลงบนลานฝึก ค่ายฝึกอบรมที่ไร้ผู้คนแผ่ความเศร้าหมองบางๆตึกหอพัก โรงอาหาร สนามยิงปืน ลานฝึก อาคารที่คุ้นเคยค่อยๆ ถอยห่างออกไป ไม่นานหลินชีเยี่ยก็ลากกระเป๋าเดินทางมาถึงหน้าประตูเหล็กใหญ่อีกครั้งเขาเงยหน้ามองตัวอักษรใหญ่บนประตูเหล็ก ภาพตอนที่เดินผ่านประตูนี้เป็นครั้งแรกผุดขึ้นในความทรงจำอีกครั้ง“ไปละ” เขาพึมพำ แล้วลากกระเป๋าเดินทางออกไปนอกประตูที่นี่คือฐานฝึกทหารใหม่ 039 เป็นสถานที่ที่เขาใช้ชีวิตมาหนึ่งปี เขาเป็นทหารใหม่คนแรกของที่นี่ และเขาเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีคนสุดท้ายที่จากไป
