มุมปากของเสิ่นชิงจู่ยกขึ้นเล็กน้อย เขาค่อยๆ ก้มตัวลง หยิบแหวนสีดำวงนั้นออกจากมือของไป๋หลี่พั่งพั่งที่สลบอยู่ จากนั้นก็กระโดดลงจากดาบตรง!สายลมแรงจากการร่วงหล่นผสมกับคลื่นความร้อน พัดเสื้อคลุมทหารสีดำเปื้อนเลือดของเขาให้สะบัดพลิ้ว ในฝ่ามือขวาของเขา มีเหรียญตราคุ้นตาอันหนึ่งส่องประกายวับวาวครูฝึกหงเห็นภาพนั้นแล้ว ม่านตาของเขาก็หดเล็กลงทันที!‘เมื่อไหร่กัน……?’ทันใดนั้น ร่างของเขาก็สั่นสะท้าน นึกถึงตอนที่เสิ่นชิงจู่ลูบผ่านร่างของเขาตอนที่เขาใช้ดาบทำจุดยึดบนหน้าผา‘เขา…’ ครูฝึกหงเบิกตากว้าง มองร่างที่ร่วงหล่นลงสู่พายุเพลิงอย่างไม่อยากเชื่อคลื่นความร้อนพัดผมของเสิ่นชิงจู่ปลิว เขามองแสงไฟตรงหน้าที่สว่างขึ้นเรื่อยๆ ค่อยๆ หลับตาลง แล้วเอ่ยปากอย่างสงบ “ผมเคยบอกไว้ว่า วันนี้ ผมไม่อยากเห็นใครต้องเสียสละอีก……”‘หงฮ่าว ผมไม่ชอบคุณ ไม่ชอบตั้งแต่เข้าค่ายแล้ว แต่ผมต้องยอมรับว่า……คุณเป็นครูฝึกที่ดี คนดีไม่ควรตาย’แกร๊ง!เข็มเงินเล็กๆ อันหนึ่งดีดออกมาจากด้านข้างของเหรียญตรา เสิ่นชิงจู่ออกแรงที่ฝ่ามือ แทงมันเข้าไปในร่างของตัวเองอย่างแรงทันใดนั้น พลังของเขาก็เริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!ขั้นฉือ ระดับสูงสุดของขั้นฉือ ขั้นชวน ระดับสูงสุดของขั้นชวน……นิ้วของเขาลูบไปบนพื้นผิวของแหวนสีดำเบาๆ ภายใต้การเสริมพลังจิตของเขาที่อยู่ในระดับสูงสุดของขั้นชวนดาบแยกวิญญาณสีดำขนาดใหญ่ยาวกว่าสองเมตรก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา!!‘ดาบ
