วไฟยังคงลุกลามแม้หม่าอี้เทียนจะตายแล้ว เปลวไฟอันเชี่ยวกรากก็ยังคงพุ่งไปตามแรงเฉื่อยสู่อุโมงค์แคบ ครูฝึกหงปล่อยมือที่เต็มไปด้วยรอยเล็บจากการข่วนออก กัดฟันอุ้มไป๋หลี่พั่งพั่งที่หมดสติ กระโดดขึ้นไปด้านบน……“ข้าจะยืนหยัดเบื้องหน้าทุกสรรพสิ่ง……”……ครูฝึกหงยกขาที่ปวดเมื่อยขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า กระโดดสลับไปมาระหว่างผนังหินสองข้าง เปลวเพลิงเชี่ยวกรากด้านล่างเคลื่อนที่เร็วมาก แม้เขาจะพยายามสุดความสามารถแล้ว ระยะห่างระหว่างทั้งสองก็ยังคงลดลงเรื่อยๆร่างกายของเขากำลังสั่นสะท้าน แต่เขาไม่อาจหยุดฝีเท้าได้เด็ดขาดเขาได้เห็นทหารคนหนึ่งของตนตายไปต่อหน้าต่อตา อีกคนหนึ่ง……ต้องไม่ตายอีก!…“ชักดาบข้ามห้วงลึก……”…เปลวเพลิงที่พวยพุ่งอยู่ห่างจากร่างของครูฝึกหงเพียงหนึ่งเมตร เปลวเพลิงที่กำลังเต้นระบำแทบจะแตะต้องร่างของทั้งสองคน ครูฝึกหงไม่ก้มหน้า แต่จ้องมองอุโมงค์เหนือศีรษะอย่างเอาเป็นเอาตาย เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปน!…ท่ามกลางเปลวไฟที่ตกลงสู่ถ้ำ เสิ่นชิงจู่ที่ร่างกายไม่เหลือสภาพคนแล้วค่อยๆ หลับตาลง มือที่กำเหรียญตราแน่นค่อยๆ คลายออกเมื่อสูญเสียความรู้สึกไปอย่างสิ้นเชิง…“โลหิตหลั่งรินย้อมนภา!!”ตึง!!!เสียงอื้ออึงดังก้องไปทั่วโลกใต้พิภพ ในชั่วขณะนั้น อากาศทั้งหมดในถ้ำและอุโมงค์ถูกดูดออกไป เปลวไฟทั้งหมดหายวับไปในพริบตาในโลกสุญญากาศนี้ ร่างที่เป็นเถ้าถ่านของเสิ่นชิงจู่ร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างหนัก เศษหินที่หลอมละลายและพ
