่อยๆ ไหลลงมาตามคมดาบตรงที่เปรอะเปื้อนสีแดงความอบอุ่นที่คุ้นเคยแผ่ซ่านจากฝ่ามือของเขาไปทั่วร่าง นั่นคือวิญญาณของมังกรดินเพลิง“ซากมังกรระดับสูงสุดของขั้นมหาสมุทร นี่เป็นวัสดุชั้นเยี่ยม ไม่ควรปล่อยให้สูญเปล่า……” หลินชีเยี่ยพึมพำ ร่างของเขาขยับ เตรียมจะวิ่งไปหาซากมังกรทันใดนั้น เขาก็ครางออกมาเบาๆ ขาทั้งสองอ่อนแรงล้มลงกับพื้นจิตวิญญาณอันทรงพลังได้ออกจากร่างของเขา ความอ่อนแอและเหนื่อยล้าที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนถาโถมเข้าสู่จิตวิญญาณของเขา ทั้งตัวราวกับถูกดูดเอาพลังออกไปจนหมด ว่างเปล่าและไร้แก่นสารจิตวิญญาณของเทพีแห่งรัตติกาลค่อยๆ จางหายไปในอากาศ เสียงของเธอดังขึ้นเบาๆ ข้างหูของหลินชีเยี่ย“ร่างกายและจิตวิญญาณของเจ้าถึงขีดจำกัดแล้ว หากฝืนต่อไปจะเกิดความเสียหายที่ไม่อาจแก้ไขได้ ตอนนี้เจ้าต้องการพักฟื้นสักระยะ พักผ่อนให้ดี ภายในครึ่งปีนี้ ห้ามรับจิตวิญญาณของข้าเด็ดขาด…”หลังจากร่างวิญญาณของนิกซ์สลายไป ร่างกายของหลินชีเยี่ยก็ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง เขาพยายามลุกขึ้นยืนแต่ไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เลยผมของเขากลับคืนสู่ขนาดเดิม สีผิวก็กลับมาเข้มขึ้น รูปลักษณ์ทั้งหมดกลับเป็นหลินชีเยี่ยคนเดิม การเปลี่ยนแปลงบนร่างกายของเขาเกิดจากการรับจิตวิญญาณของนิกซ์ เมื่อนิกซ์จากไป เขาก็กลับคืนสู่สภาพเดิมตามธรรมชาติเสียงฝนรอบข้างเบาลงเรื่อยๆ ภาพตรงหน้าก็ค่อยๆ มืดลง หลินชีเยี่ยรู้สึกว่าจิตสำนึกของตนกำลังแยกออกจากร่างกายอ
