๋หลี่พั่งพั่งไม่รู้เลยว่านี่คืออะไร ตอนนี้ความสนใจของพวกเขาถูกดึงดูดไปที่มังกรดินเพลิงบนท้องฟ้าอย่างสิ้นเชิงครูฝึกหงกำเหรียญตราไว้แน่น ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว“ฟังฉันให้ดีทุกคน” ครูฝึกหงเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆเสิ่นชิงจู่และไป๋หลี่พั่งพั่งหันมามองเขาพร้อมกัน“เดี๋ยวฉันจะฝืนทะลวงสู่ขั้นมหาสมุทร แล้วใช้พลังทั้งหมดเจาะช่องทางบนผิวหินให้ พวกนายวิ่งเข้าไปให้เร็วที่สุดฉันไม่รู้ว่านี่จะหลบการโจมตีครั้งนี้ได้หรือไม่ แต่มันอาจเป็นทางรอดสุดท้ายของพวกนาย” ครูฝึกหงพูดอย่างสงบ“พวกเรา?” ไป๋หลี่พั่งพั่งสังเกตเห็นจุดสำคัญในคำพูดของเขาอย่างว่องไว “แล้วครูฝึกล่ะ? อีกอย่าง… คุณจะฝืนทะลวงได้ยังไง?”“นั่นไม่สำคัญ” น้ำเสียงของครูฝึกหงมีความน่าเกรงขามที่ปฏิเสธไม่ได้เขาก้มหน้าลง พลิกเหรียญตราขึ้นมาดูคำจารึกบนนั้นเป็นครั้งสุดท้าย มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆ“พวกนายเป็นรุ่นน้อง แค่รับผิดชอบวิ่งก็พอ ส่วนที่เหลือ… เป็นหน้าที่ของรุ่นพี่เอง”นิ้วของครูฝึกหงลูบเบาๆ บนผิวเหรียญตรา เข็มเล็กๆ ดีดออกมาจากในเหรียญตรา เขาสูดหายใจลึก ยกมือเตรียมแทงเข็มนั้นเข้าร่างกายตัวเองหมับ!มือหนึ่งคว้ามือของครูฝึกหงไว้มั่นคงครูฝึกหงหันหน้าไปอย่างตกตะลึง เห็นหลินชีเยี่ยยืนอยู่ข้างๆ เขาอย่างเงียบๆ มืออีกข้างหนึ่งดึงเหรียญตราออกจากมือของครูฝึกหง แล้วเอากลับไปไว้ที่หน้าอกของเขาเหมือนเดิมหลินชีเยี่ยยิ้มอย่างอ่อนโยน“หากรัตติกาลพึงมาเยือน ข้าจะยืนหยัดเบื้อง
