พร่ำรำพันขมวดคิ้วแน่น เขาจ้องมองหลินชีเยี่ยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เอ่ยปากขึ้น “น่าสนใจ……ความลับของนายเกินความคาดหมายของผมจริงๆแต่นายกล้ามาปรากฏตัวต่อหน้าผมโดยตรง ช่างโง่เขลาเสียจริง!”พูดยังไม่ทันขาดคำ ดวงตาของพร่ำรำพันก็เปล่งประกายเย็นเยียบ ทั้งร่างพุ่งเข้าหาหลินชีเยี่ยอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือที่เรืองแสงสลัวกดลงบนหน้าอกของหลินชีเยี่ยดุจสายฟ้า!ไม่มีอะไรเกิดขึ้น……พร่ำรำพันมองฝ่ามือของตนที่กดอยู่บนหน้าอกของหลินชีเยี่ยอย่างงงงัน แสงสลัวบนมือกำลังถูกเสื้อกาวน์สีขาวดูดกลืนอย่างรวดเร็ว การโจมตีทางจิตวิญญาณระดับสูงสุดของขั้นมหาสมุทรที่ตกลงบนผิวของเสื้อตัวนี้ ราวกับวัวดินที่ลงทะเล ไร้ร่องรอย‘นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?!’จิตใจของพร่ำรำพันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง การปะทะทางจิตวิญญาณเคยเป็นจุดแข็งของเขา จิตวิญญาณอื่นๆล้วนเปราะบางราวกระดาษเมื่ออยู่ต่อหน้าผนึกเทวะของเขา แต่หลินชีเยี่ยกลับรับการโจมตีทางจิตวิญญาณของเขาได้โดยไม่ขยับเขยื้อน?!มุมปากของหลินชีเยี่ยยกขึ้นเล็กน้อย เขาหรี่ตามองพร่ำรำพัน แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า “ในโรงพยาบาลจิตเวชของฉัน นายยังคิดจะทำร้ายฉันอีกเหรอ?”ในโรงพยาบาลแห่งนี้ เขาคือผู้ปกครอง การโจมตีใดๆ ที่มุ่งมาที่เขา ล้วนไร้ผลเขายื่นมือออกไป คว้าข้อมือพร่ำรำพันไว้แน่น แล้วเหวี่ยงไปด้านหลังอย่างแรง!พร่ำรำพันรู้สึกเพียงแค่ภาพตรงหน้าพร่าเลือน หลังจากโลกหมุนคว้างไปครู่หนึ่ง ทั้งร่างก็ล้มลงกับพ
