ื้นอย่างแรงเขารีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่กลับชะงักไปทันที พบว่าตนเองไม่ได้อยู่ในห้องโถงเดิมแล้ว แต่มาอยู่ในลานกว้างบนสนามหญ้าไม่ไกลจากเขา มีสตรีผู้สูงศักดิ์คนหนึ่งสวมชุดผ้าโปร่งสีดำนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกอย่างสบายๆ มือถือเข็มและด้าย ดูเหมือนกำลังถักไหมพรม พลางพึมพำอะไรบางอย่าง มุมปากเผยรอยยิ้มแห่งความสุข ไม่มีพลังงานใดๆ แผ่ออกมา เธอเหมือนคนธรรมดาทั่วไปพร่ำรำพันไม่เห็นร่างของหลินชีเยี่ย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวเดินไปหาสตรีผู้สูงศักดิ์ที่ดูธรรมดาคนนี้ ในขณะเดียวกัน มือทั้งสองที่ซ่อนไว้ด้านหลังของเขาก็เรืองแสงสลัวเขาเข้าใจแล้วว่าสถานที่พิศวงแห่งนี้ช่างแปลกประหลาด และการโจมตีหลินชีเยี่ยทั้งหมดจะถูกทำให้ไร้ผล เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ได้แต่ต้องหาทางเปลี่ยนสถานการณ์จากที่อื่น ตัวอย่างเช่น สตรีตรงหน้านี้ก็เป็นตัวเลือกที่ดีมากเขาเพิ่งก้าวออกไปก้าวเดียว คุณนายบนเก้าอี้โยกก็ชะงัก หันมามองด้วยสายตาที่กำลังพินิจพิเคราะห์ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างดวงตาของพร่ำรำพันหรี่ลงเล็กน้อย ก้าวเท้าเร็วขึ้น ชั่วพริบตาก็มาอยู่ตรงหน้าเธอ ยกมือทั้งสองขึ้นสูงตุบ!นิกซ์โอบกอดร่างของพร่ำรำพันเอาไว้อย่างตื่นเต้น พลิกตัวเขาทั้งร่างแล้วกอดไว้ในอ้อมอก ราวกับแม่ที่อุ้มลูกน้อย มุมปากเผยรอยยิ้มอ่อนโยน“เหลนรัก……มาเยี่ยมทวดหรือจ๊ะ?”พร่ำรำพันเป็นชายร่างใหญ่หนักกว่าเจ็ดสิบกิโลกรัม ถูกอุ้มไว้ในอ้อมกอดของนิกซ์ราวกับเป็นทารกน้อ
