ย ไม่มีความรู้สึกขัดแย้งแม้แต่น้อย ที่สำคัญคือ……เขาไม่สามารถต่อต้านได้!พร่ำรำพันพยายามสุดกำลังที่จะกระโดดออกจากอ้อมกอดของนิกซ์ แต่ไม่ว่าจะออกแรงแค่ไหน แขนขาของเขาก็เหมือนถูกตรึงไว้ ขยับไม่ได้เลยภาพที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดปรากฏขึ้น ขณะที่นิกซ์โยกร่างของเขาอย่างอ่อนโยน ร่างกายของเขาเริ่มหดเล็กลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เพียงแค่ห้าวินาทีผ่านไป ทั้งร่างก็หดเล็กลงไปสองในสาม มองจากไกลๆ ดูเหมือนเด็กชายตัวน้อยที่ถูกคุณยายอุ้มไว้จริงๆพร่ำรำพันมองใบหน้าที่ยิ้มอ่อนโยนนั้นด้วยความหวาดกลัว รู้สึกขนลุกซู่ ต้องรู้ไว้ว่าสิ่งที่อยู่ที่นี่ไม่ใช่ร่างกายของเขา แต่เป็นจิตวิญญาณ!เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า จิตวิญญาณของตนกำลังถูกสตรีคนนี้ดูดกลืนอย่างบ้าคลั่ง!หากเป็นเช่นนี้ต่อไป จิตวิญญาณของเขาก็จะถูกทำลายในอ้อมกอดของเธออย่างสิ้นเชิง!ในขณะที่พร่ำรำพันกำลังดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง นิกซ์กลับปล่อยร่างของเขาลงอย่างไม่คาดคิด วางเขาลงบนพื้นเบาๆแล้วหยิบเสื้อไหมพรมสีดำที่ถักค้างไว้ครึ่งตัวมาสวมให้เขา“เหลนที่รัก ลองเสื้อที่ทวดถักให้สิจ๊ะ สบายดีหรือไม่?”เสื้อไหมพรมสีดำที่ยังถักไม่เสร็จถูกสวมลงบนร่างผอมบางของพร่ำรำพัน จากนั้นเส้นด้ายสีดำทุกเส้นก็ราวกับมีชีวิตขึ้นมา พันรัดร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง แทบจะรัดจนเขาหายใจไม่ออกความมืดมิดอันบริสุทธิ์ใช้เสื้อไหมพรมเป็นสื่อกลาง กัดกินร่างกายของเขาไม่หยุด พร่ำรำพันรู้สึกได้อ
