ย่างชัดเจนว่าผิวหนังของตนกำลังถูกราตรีกาลกัดกร่อนทีละนิ้ว!ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ไปทั่วประสาทสัมผัส เขาขดตัวอยู่บนพื้นด้วยความทรมาน พยายามดิ้นรนถอดเสื้อไหมพรมสีดำตัวนี้ออก แต่มันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายไปแล้ว ไม่ว่าจะออกแรงแค่ไหนก็ไม่ขยับเขยื้อนการรับรู้ต่อร่างกายของเขากำลังค่อยๆ หายไป ครึ่งหนึ่งของร่างกายราวกับตกลงสู่ห้วงลึกไร้ก้นบึ้ง เหลือเพียงความเจ็บปวดและความหนาวเหน็บไม่สิ้นสุด“อ๊ากกกกก!!!” เสียงร้องโหยหวนของพร่ำรำพันก้องไปทั่วโรงพยาบาลในตอนนั้นเอง หน้าต่างชั้นสองของโรงพยาบาลก็ถูกเปิดออก หลินชีเยี่ยในเสื้อกาวน์สีขาวตะโกนว่า“แม่ อย่าฆ่าเขา เขายังมีประโยชน์อยู่”นิกซ์หันหน้ามา ยิ้มพลางพยักหน้าให้หลินชีเยี่ย “ได้”ปลายนิ้วของนิกซ์เคลื่อนไหวเบาๆ เสื้อไหมพรมที่พันรอบตัวพร่ำรำพันกลายเป็นสีดำราตรี แล้วลอยกลับมาที่มือของผู้เป็นเจ้าของ เธอเดินไปหาพร่ำรำพันที่กำลังจะตายอย่างไม่รีบร้อน สีหน้าของเธอเย็นชาลงเรื่อยๆ“กล้าทำร้ายลูกของข้า ควรทำให้เจ้าสูญสลายทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ……แต่เพราะยังมีประโยชน์อยู่ ก็จะไว้ชีวิตเจ้าไปก่อนละกัน”นิกซ์คว้าคอเสื้อของพร่ำรำพันแล้วโยนลงบนพื้น พร่ำรำพันรู้สึกเพียงแค่ตาพร่ามัว ก่อนจะกระแทกพื้นอย่างแรงครั้งนี้ เขาอยู่ในห้องหนังสือเรียบง่ายตรงกลางห้องหนังสือมีโต๊ะไม้ บนนั้นนั่งชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมยาวสีฟ้า กำลังตั้งใจอ่านหนังสือ ‘คู่มือดูแลสุขภาพสำหรับวัยกลางคน
