ระตูใหญ่ของโรงพยาบาลจิตเวชปิดลงแล้วพร่ำรำพันขมวดคิ้วเดินเข้าไปใกล้ ใช้แรงสั่นประตูเหล็ก แต่มันไม่ขยับเลยต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่……เขาหันกลับมา มองไปยังโรงพยาบาลจิตเวชที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กนี้ ดวงตาเป็นประกาย สุดท้ายก็ก้าวเดินไปข้างหน้าเมื่อเข้ามาแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้ลังเลอีก อย่างไรเสียนี่ก็เป็นเพียงภาพฉายของฝันร้ายเท่านั้น เสียไปก็แค่เสียไป การได้ใช้โอกาสนี้สำรวจสถานการณ์ที่นี่ ดูเหมือนจะไม่เลวเหมือนกันผ่านระเบียงยาวภายนอกอาคาร พร่ำรำพันเดินมาถึงห้องโถงใหญ่ของตึกโรงพยาบาล ดวงตาคู่หนึ่งมองสำรวจรอบด้านอย่างระแวดระวัง ฝ่ามือเปล่งแสงสลัวๆ ดูเหมือนพร้อมจะลงมือได้ทุกเมื่อตอนที่เขาเลือกทิศทางหนึ่งและกำลังจะเดินไปยังพื้นที่กิจกรรม ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งอุ้มถังผ้าสกปรกใบใหญ่ กำลังฮัมเพลงเดินสวนมา“รอยยิ้มของซูโป้ไอดอล~ ยังไม่หวานเท่าของคุณ~ แสงแดดยามเที่ยงเดือนสิงหาคม……เอ๊ะ?”นี่คือเด็กชายตัวเล็กที่ดูเหมือนอายุเพียงสิบเอ็ดสิบสองปี มีผมสีเทาขาว ใบหน้าเล็กขาวนวลเต็มไปด้วยริ้วรอยตอนนี้กำลังเอียงหัวอย่างสงสัยมองชายแปลกหน้าตรงหน้าพร่ำรำพันพยายามข่มความรู้สึกอยากลงมือ ขมวดคิ้วเพ่งพินิจเด็กชายตัวเล็กที่ดูไร้พิษภัยตรงหน้า“นี่คือ……สิ่งลี้ลับ? อาคารประหลาดในจิตวิญญาณมีสิ่งลี้ลับอาศัยอยู่?” พร่ำรำพันพึมพำ ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่างในขณะที่เขาพิจารณาอาจู เด็กชายก็กำลังพิจารณาเขาอย่างจริงจังเช่นกัน‘ฉันดูเหมือน
