……ทำไมถึงมีอาคาร? นี่มันอะไรกันแน่……” เขาเดินเข้าไปใกล้สายตาตกลงบนป้ายด้านข้างประตูใหญ่ แล้วอ่านออกเสียงทีละคำ“โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า?”แอ๊ด!ประตูใหญ่ของโรงพยาบาลค่อยๆ เปิดออก เสียงทุ้มต่ำดังก้องในม่านหมอกแห่งความว่างเปล่านี้ พร่ำรำพันยืนนิ่งอยู่ที่ประตูโรงพยาบาล ไม่รู้ทำไม ในใจกลับรู้สึกเย็นเยียบเล็กน้อยม่านหมอกไร้ที่สิ้นสุด โรงพยาบาลลี้ลับ ประตูที่เปิดกว้าง……มันต้องการให้เขาเข้าไปหรือ?พร่ำรำพันขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจลังเลอยู่บ้าง ในฐานะที่เป็นหนึ่งในเทพเจ้าสามองค์ที่เก่าแก่ที่สุดของศาสนจักรเทพโบราณ เขาไม่ใช่คนโง่เขลาแน่นอน ทุกอย่างตรงหน้านี้ช่างน่าพิศวงเกินไป สัญชาตญาณบอกเขาว่าไม่ควรเข้าไปอย่างง่ายดาย“ที่นี่แปลกประหลาดเกินไป รอให้ร่างจริงมาถึงก่อน แล้วค่อยมาสำรวจดีกว่า……” ในที่สุดพร่ำรำพันก็ตัดสินใจส่ายหัวและล้มเลิกความคิดที่จะเข้าไปข้างในในตอนนั้นเอง ม่านหมอกด้านหลังเขาก็ปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง ร่างในเสื้อกาวน์สีขาวปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันแล้วเตะเข้าที่เอวของพร่ำรำพันอย่างแรง!“เข้าไปสิแก!!”ในสภาพจิตวิญญาณ พร่ำรำพันไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนตอนอยู่ภายนอก โดนเตะกะทันหันแบบนี้ จุดศูนย์ถ่วงของร่างกายก็เอนไปข้างหน้าทันที เซถลาเข้าไปในธรณีประตูของโรงพยาบาลจิตเวช‘แย่แล้ว!’ม่านตาของพร่ำรำพันหดเล็กลงทันที ความรู้สึกไม่ดีแล่นขึ้นมาในใจ ตอนที่เขากำลังจะหันหลังออกไปจากที่นี่ก็ได้ยินเสียงดังสนั่น ป
