นทานได้“ต้องแจ้งท่านพร่ำรำพันแล้ว……ไม่อย่างนั้น ฉันคงต้องตายที่นี่จริงๆ” หม่าอี้เทียนล้วงลูกแก้วเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า แล้วบีบมันจนแตก ริมฝีปากพึมพำอะไรบางอย่าง……ตูม!เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว คลื่นสีทองแผ่กระจายทั่วทั้งภูเขา บดขยี้ภูเขาโดยรอบให้ราบเป็นหน้ากลองในชั่วพริบตาท่ามกลางเศษหินและฝุ่นควันคละคลุ้ง หยวนกังที่บาดเจ็บทั่วร่างค่อยๆ ยืดตัวขึ้น คลื่นสีทองสองสายแผ่ออกมาจากหมัดทั้งสองข้าง ปลดปล่อยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวเขาจ้องมองไปยังยอดเขาที่อยู่ไม่ไกล สายตาคมกริบดุจมีดที่แห่งนั้น พร่ำรำพันที่ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อยพิงต้นไม้อยู่ ผมยาวสีดำสยายเรียบร้อย ราวกับสุภาพบุรุษผู้สง่างาม ทอดมองหยวนกังด้วยแววตาเย้ยหยัน“สมแล้วที่เป็นรองหัวหน้าหน่วยเมืองหลวง ถึงกับทนอยู่ใน ‘ฝันร้าย’ ของผมได้นานขนาดนี้……”พรึ่บ!หยวนกังหรี่ตาลง แสงสีทองวูบไหว ร่างของเขาปรากฏตรงหน้าพร่ำรำพันในชั่วพริบตา กำปั้นขวาที่ห่อหุ้มด้วยคลื่นสีทองอันน่าสะพรึงกลัวฟาดลงมาอย่างรุนแรง!ตูม!!เพียงหมัดเดียว ภูเขาลูกใหญ่ตรงหน้าก็กลายเป็นเศษหินกระจัดกระจาย มือซ้ายของเขาต่อยออกไป เกิดเสียงระเบิดเสียงดังแหลมทะลุอากาศ ทิ้งรอยโหว่ขนาดมหึมาไว้บนยอดเขาอีกลูก!“คนทั่วไปต่างก็คิดว่าคุณเพิ่งบรรลุขั้นมหาสมุทร แต่ไม่คิดเลยว่าคุณได้แตะขีดจำกัดสูงสุดของขั้นนี้แล้ว อีกเพียงครึ่งก้าวก็จะบรรลุขั้นพิภพ……”เสียงของพร่ำรำพันดังขึ้นจากท้องฟ้าอย่างเนิบ
